યોં તો સંબંધ

યોં તો સમ્બન્ધ સહજ સે હી જ઼માને સે રહે

મન મેં અકુલાતે મગર પ્રશ્ન પુરાને સે રહે

દ્વારિકા જા કે હી મિલ આઓ અગર મિલના હૈ

અબ કિશન લૌટ કે ગોકુલ મેં તો આને સે રહે

બાવરા બૈજૂ ભી શામિલ હુઆ નૌરતનોં મેં 

ઔર ફિર સારી ઉમ્ર હોશ ઠિકાને સે રહે


પ્યાસે ખેતોં કી પુકારોં મેં અસર હો શાયદ
માનસૂનોં કો સમંદર તો બુલાને સે રહે


સૂખી નદિયોં પે બનાઍ હૈં સભી પુલ તુમને
અગલે સૈલાબ મેં યે કામ તો આને સે રહે

ક્યા કર લોગે ?

ગેહૂં,ચને,જ્વાર મેરે તુમ કાટ લે ગયે

અબ મૈનેં સપને બોયે હૈં;- ક્યા કર લોગે ?

પણ્ડિત જી, પૈલાગ, ચલો બસ રસ્તા નાપો

હોરી અબ ગોદાન નહીં, કુછ ઔર કરેગા

ભેદ ખુલ ચુકા ધરમ-કરમ ઔર પુન્ય-પાપ કા

જો કરના હૈ – આજ,અભી, ઇસ ઠૌર કરેગા।

લેખપાલ જી, મેરે સારે ખેત બિક ગયે

અબ બોલો મેરા કૈસે નુકસાન કરોગે?

મુઝે ખતૌની ખસરા કુછ ભી નહીં ચાહિયે

મૈં તો અબ નંગા હૂં; મુઝસે ક્યા લે લોગે?

હવલદાર જી મેરા મૂંગફલી કા ઠેલા

છૂટ ગયા હૈ- ક્યા છીનોગે ક્યા ખાઓગે?

સચમુચ બહુત તરસ આતા હૈ તુમ લોગોં પર

મૈં ન રહા તો તુમ ભી ભૂખે મર જાઓગે।

અબ મૈં ચૌરાહે પર હૂં- વો ભી કિતને દિન!

આજ નહીં તો કલ રસ્તા તય કર હી લૂંગા;

ઔર ચલ પડ઼ા જબ તો રુકને કી તો છોડ઼ો;

યે ન સમઝના પીછે મુડ઼ કર ભી દેખૂંગા।

હોં ઋચાયેં

હોં  ઋચાયેં વેદ કી  યા આયતેં  ક઼ુરઆન  કી

ખો ગઈ ઇન જંગલોં મેં અસ્મિતા ઇન્સાન કી

કૈસી  તનહાઈ!  મેરે ઘર  મહફ઼િલેં  સજતી  હૈં રોજ઼

સૂર, તુલસી, મીર,ગ઼ાલિબ, જાયસી, રસખાન કી

કિતને હોટલ, મॉલ,મલ્ટીપ્લેક્સ ઉગ આયે યહાં

કલ તલક ઉગતી થીં ઇન ખેતોં મેં ફ઼સલેં ધાન કી

ઇસ કઠિન બનવાસ મેં મીલોં ભટકના હૈ અભી

તુમ કહાં તક સાથ દોગી; લૌટ જાઓ  જાનકી

તુમ ભી કૈસે બાવલે હો; અબ તો કુછ સમઝો નદીમ

અજનબી આઁખોં મેં મત ખોજો ચમક પહચાન કી

બંજરોં મેં બહાર

બંજરોં  મેં  બહાર  કૈસે  હો

ઐસે મૌસમ મેં પ્યાર કૈસે હો

જ઼િન્દગી  જેઠ  કા  મહીના  હૈ

ઇસમેં રિમઝિમ ફુહાર કૈસે હો

કોઈ વાદા કોઈ ઉમીદ તો હો

બેસબબ  ઇન્તજ઼ાર  કૈસે  હો

આપ બોલેં તો ફૂલ ઝરતે હૈં

આપકા  ઐતબાર  કૈસે  હો

જિનકા સબ કુછ ઇસી કિનારે હૈ 

યે  નદી  ઉનસે  પાર  કૈસે  હો। 

લમ્બી-ચૌડ઼ી

લમ્બી-ચૌડ઼ી તાને મત

હમેં બાવલા  જાને મત

 

હમેં આજ કી બાત બતા

કિસ્સે સુના પુરાને મત

 

રોટી કા જુગાડ઼ બતલા

વેદ-પુરાન બખાને  મત

 

ચાકર હી તો હૈ ઉનકા

ખ઼ુદ કો માલિક માને મત

 

તૂ ભી તો હમ જૈસા હૈ

આજ ભલે પહચાને મત

અપની ધરતી

અપની ધરતી કે સાથ રહતા હૂં

ઉસકે સબ ધૂપ-તાપ સહતા હૂં

પૂસ જૈસા કભી ઠિઠુરતા હૂં

ઔર કભી જેઠ જૈસા દહતા હૂં

 

સબ પરિન્દોં કે સાથ ઉડ઼તા હૂં

સારી નદિયોં કે સાથ બહતા હૂં

 

જાગતા હૂં સુબહ કો સૂરજ સા

શામ કો ખણ્ડહર સા ઢહતા હૂં

 

ઇસમેં તુમ ભી હો ઔર જ઼માના ભી

યૂં તો મૈં અપની બાત કહતા હૂં

બીન કા

બીન કા રાગિની સે રિશ્તા હો
સાઁસ કા જ઼િન્દગી સે રિશ્તા હો

ઐસી બસ્તી બસાઇયે જિસમેં
સબકા સબકી ખ઼ુશી સે રિશ્તા હો

અપની ગિનતી હૈ દેવતાઓં મેં
કિસ લિયે આદમી સે રિશ્તા હો

યે દુમહલે ગિરેં તો અપના ભી
ધૂપ સે, રૌશની સે રિશ્તા હો

અબ તો રાજા હૈં દ્વારિકા કે કિશન
ક્યોં ભલા બાઁસુરી સે રિશ્તા હો