ਯੋਂ ਤੋ ਸਂਬਂਧ

ਯੋਂ ਤੋ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧ ਸਹਜ ਸੇ ਹੀ ਜ਼ਮਾਨੇ ਸੇ ਰਹੇ

ਮਨ ਮੇਂ ਅਕੁਲਾਤੇ ਮਗਰ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨ ਪੁਰਾਨੇ ਸੇ ਰਹੇ

ਦ੍ਵਾਰਿਕਾ ਜਾ ਕੇ ਹੀ ਮਿਲ ਆਓ ਅਗਰ ਮਿਲਨਾ ਹੈ

ਅਬ ਕਿਸ਼ਨ ਲੌਟ ਕੇ ਗੋਕੁਲ ਮੇਂ ਤੋ ਆਨੇ ਸੇ ਰਹੇ

ਬਾਵਰਾ ਬੈਜੂ ਭੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੁਆ ਨੌਰਤਨੋਂ ਮੇਂ 

ਔਰ ਫਿਰ ਸਾਰੀ ਉਮ੍ਰ ਹੋਸ਼ ਠਿਕਾਨੇ ਸੇ ਰਹੇ


ਪ੍ਯਾਸੇ ਖੇਤੋਂ ਕੀ ਪੁਕਾਰੋਂ ਮੇਂ ਅਸਰ ਹੋ ਸ਼ਾਯਦ
ਮਾਨਸੂਨੋਂ ਕੋ ਸਮਂਦਰ ਤੋ ਬੁਲਾਨੇ ਸੇ ਰਹੇ


ਸੂਖੀ ਨਦਿਯੋਂ ਪੇ ਬਨਾਏ ਹੈਂ ਸਭੀ ਪੁਲ ਤੁਮਨੇ
ਅਗਲੇ ਸੈਲਾਬ ਮੇਂ ਯੇ ਕਾਮ ਤੋ ਆਨੇ ਸੇ ਰਹੇ

ਕ੍ਯਾ ਕਰ ਲੋਗੇ ?

ਗੇਹੂਂ,ਚਨੇ,ਜ੍ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਤੁਮ ਕਾਟ ਲੇ ਗਯੇ

ਅਬ ਮੈਨੇਂ ਸਪਨੇ ਬੋਯੇ ਹੈਂ;- ਕ੍ਯਾ ਕਰ ਲੋਗੇ ?

ਪਣ੍ਡਿਤ ਜੀ, ਪੈਲਾਗ, ਚਲੋ ਬਸ ਰਸ੍ਤਾ ਨਾਪੋ

ਹੋਰੀ ਅਬ ਗੋਦਾਨ ਨਹੀਂ, ਕੁਛ ਔਰ ਕਰੇਗਾ

ਭੇਦ ਖੁਲ ਚੁਕਾ ਧਰਮ-ਕਰਮ ਔਰ ਪੁਨ੍ਯ-ਪਾਪ ਕਾ

ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ – ਆਜ,ਅਭੀ, ਇਸ ਠੌਰ ਕਰੇਗਾ।

ਲੇਖਪਾਲ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਖੇਤ ਬਿਕ ਗਯੇ

ਅਬ ਬੋਲੋ ਮੇਰਾ ਕੈਸੇ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰੋਗੇ?

ਮੁਝੇ ਖਤੌਨੀ ਖਸਰਾ ਕੁਛ ਭੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹਿਯੇ

ਮੈਂ ਤੋ ਅਬ ਨਂਗਾ ਹੂਂ; ਮੁਝਸੇ ਕ੍ਯਾ ਲੇ ਲੋਗੇ?

ਹਵਲਦਾਰ ਜੀ ਮੇਰਾ ਮੂਂਗਫਲੀ ਕਾ ਠੇਲਾ

ਛੂਟ ਗਯਾ ਹੈ- ਕ੍ਯਾ ਛੀਨੋਗੇ ਕ੍ਯਾ ਖਾਓਗੇ?

ਸਚਮੁਚ ਬਹੁਤ ਤਰਸ ਆਤਾ ਹੈ ਤੁਮ ਲੋਗੋਂ ਪਰ

ਮੈਂ ਨ ਰਹਾ ਤੋ ਤੁਮ ਭੀ ਭੂਖੇ ਮਰ ਜਾਓਗੇ।

ਅਬ ਮੈਂ ਚੌਰਾਹੇ ਪਰ ਹੂਂ- ਵੋ ਭੀ ਕਿਤਨੇ ਦਿਨ!

ਆਜ ਨਹੀਂ ਤੋ ਕਲ ਰਸ੍ਤਾ ਤਯ ਕਰ ਹੀ ਲੂਂਗਾ;

ਔਰ ਚਲ ਪਡ਼ਾ ਜਬ ਤੋ ਰੁਕਨੇ ਕੀ ਤੋ ਛੋਡ਼ੋ;

ਯੇ ਨ ਸਮਝਨਾ ਪੀਛੇ ਮੁਡ਼ ਕਰ ਭੀ ਦੇਖੂਂਗਾ।

ਹੋਂ ਰਿਚਾਯੇਂ

ਹੋਂ  ਰਿਚਾਯੇਂ ਵੇਦ ਕੀ  ਯਾ ਆਯਤੇਂ  ਕ਼ੁਰਆਨ  ਕੀ

ਖੋ ਗਈ ਇਨ ਜਂਗਲੋਂ ਮੇਂ ਅਸ੍ਮਿਤਾ ਇਨ੍ਸਾਨ ਕੀ

ਕੈਸੀ  ਤਨਹਾਈ!  ਮੇਰੇ ਘਰ  ਮਹਫ਼ਿਲੇਂ  ਸਜਤੀ  ਹੈਂ ਰੋਜ਼

ਸੂਰ, ਤੁਲਸੀ, ਮੀਰ,ਗ਼ਾਲਿਬ, ਜਾਯਸੀ, ਰਸਖਾਨ ਕੀ

ਕਿਤਨੇ ਹੋਟਲ, ਮॉਲ,ਮਲ੍ਟੀਪ੍ਲੇਕ੍ਸ ਉਗ ਆਯੇ ਯਹਾਂ

ਕਲ ਤਲਕ ਉਗਤੀ ਥੀਂ ਇਨ ਖੇਤੋਂ ਮੇਂ ਫ਼ਸਲੇਂ ਧਾਨ ਕੀ

ਇਸ ਕਠਿਨ ਬਨਵਾਸ ਮੇਂ ਮੀਲੋਂ ਭਟਕਨਾ ਹੈ ਅਭੀ

ਤੁਮ ਕਹਾਂ ਤਕ ਸਾਥ ਦੋਗੀ; ਲੌਟ ਜਾਓ  ਜਾਨਕੀ

ਤੁਮ ਭੀ ਕੈਸੇ ਬਾਵਲੇ ਹੋ; ਅਬ ਤੋ ਕੁਛ ਸਮਝੋ ਨਦੀਮ

ਅਜਨਬੀ ਆਂਖੋਂ ਮੇਂ ਮਤ ਖੋਜੋ ਚਮਕ ਪਹਚਾਨ ਕੀ

ਬਂਜਰੋਂ ਮੇਂ ਬਹਾਰ

ਬਂਜਰੋਂ  ਮੇਂ  ਬਹਾਰ  ਕੈਸੇ  ਹੋ

ਐਸੇ ਮੌਸਮ ਮੇਂ ਪ੍ਯਾਰ ਕੈਸੇ ਹੋ

ਜ਼ਿਨ੍ਦਗੀ  ਜੇਠ  ਕਾ  ਮਹੀਨਾ  ਹੈ

ਇਸਮੇਂ ਰਿਮਝਿਮ ਫੁਹਾਰ ਕੈਸੇ ਹੋ

ਕੋਈ ਵਾਦਾ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਤੋ ਹੋ

ਬੇਸਬਬ  ਇਨ੍ਤਜ਼ਾਰ  ਕੈਸੇ  ਹੋ

ਆਪ ਬੋਲੇਂ ਤੋ ਫੂਲ ਝਰਤੇ ਹੈਂ

ਆਪਕਾ  ਐਤਬਾਰ  ਕੈਸੇ  ਹੋ

ਜਿਨਕਾ ਸਬ ਕੁਛ ਇਸੀ ਕਿਨਾਰੇ ਹੈ 

ਯੇ  ਨਦੀ  ਉਨਸੇ  ਪਾਰ  ਕੈਸੇ  ਹੋ। 

ਲਮ੍ਬੀ-ਚੌਡ਼ੀ

ਲਮ੍ਬੀ-ਚੌਡ਼ੀ ਤਾਨੇ ਮਤ

ਹਮੇਂ ਬਾਵਲਾ  ਜਾਨੇ ਮਤ

 

ਹਮੇਂ ਆਜ ਕੀ ਬਾਤ ਬਤਾ

ਕਿਸ੍ਸੇ ਸੁਨਾ ਪੁਰਾਨੇ ਮਤ

 

ਰੋਟੀ ਕਾ ਜੁਗਾਡ਼ ਬਤਲਾ

ਵੇਦ-ਪੁਰਾਨ ਬਖਾਨੇ  ਮਤ

 

ਚਾਕਰ ਹੀ ਤੋ ਹੈ ਉਨਕਾ

ਖ਼ੁਦ ਕੋ ਮਾਲਿਕ ਮਾਨੇ ਮਤ

 

ਤੂ ਭੀ ਤੋ ਹਮ ਜੈਸਾ ਹੈ

ਆਜ ਭਲੇ ਪਹਚਾਨੇ ਮਤ

ਅਪਨੀ ਧਰਤੀ

ਅਪਨੀ ਧਰਤੀ ਕੇ ਸਾਥ ਰਹਤਾ ਹੂਂ

ਉਸਕੇ ਸਬ ਧੂਪ-ਤਾਪ ਸਹਤਾ ਹੂਂ

ਪੂਸ ਜੈਸਾ ਕਭੀ ਠਿਠੁਰਤਾ ਹੂਂ

ਔਰ ਕਭੀ ਜੇਠ ਜੈਸਾ ਦਹਤਾ ਹੂਂ

 

ਸਬ ਪਰਿਨ੍ਦੋਂ ਕੇ ਸਾਥ ਉਡ਼ਤਾ ਹੂਂ

ਸਾਰੀ ਨਦਿਯੋਂ ਕੇ ਸਾਥ ਬਹਤਾ ਹੂਂ

 

ਜਾਗਤਾ ਹੂਂ ਸੁਬਹ ਕੋ ਸੂਰਜ ਸਾ

ਸ਼ਾਮ ਕੋ ਖਣ੍ਡਹਰ ਸਾ ਢਹਤਾ ਹੂਂ

 

ਇਸਮੇਂ ਤੁਮ ਭੀ ਹੋ ਔਰ ਜ਼ਮਾਨਾ ਭੀ

ਯੂਂ ਤੋ ਮੈਂ ਅਪਨੀ ਬਾਤ ਕਹਤਾ ਹੂਂ

ਬੀਨ ਕਾ

ਬੀਨ ਕਾ ਰਾਗਿਨੀ ਸੇ ਰਿਸ਼੍ਤਾ ਹੋ
ਸਾਂਸ ਕਾ ਜ਼ਿਨ੍ਦਗੀ ਸੇ ਰਿਸ਼੍ਤਾ ਹੋ

ਐਸੀ ਬਸ੍ਤੀ ਬਸਾਇਯੇ ਜਿਸਮੇਂ
ਸਬਕਾ ਸਬਕੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਸੇ ਰਿਸ਼੍ਤਾ ਹੋ

ਅਪਨੀ ਗਿਨਤੀ ਹੈ ਦੇਵਤਾਓਂ ਮੇਂ
ਕਿਸ ਲਿਯੇ ਆਦਮੀ ਸੇ ਰਿਸ਼੍ਤਾ ਹੋ

ਯੇ ਦੁਮਹਲੇ ਗਿਰੇਂ ਤੋ ਅਪਨਾ ਭੀ
ਧੂਪ ਸੇ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੇ ਰਿਸ਼੍ਤਾ ਹੋ

ਅਬ ਤੋ ਰਾਜਾ ਹੈਂ ਦ੍ਵਾਰਿਕਾ ਕੇ ਕਿਸ਼ਨ
ਕ੍ਯੋਂ ਭਲਾ ਬਾਂਸੁਰੀ ਸੇ ਰਿਸ਼੍ਤਾ ਹੋ