ਪਤ੍ਰਕਾਰ ਸੇ ਸੇਲ੍ਸਮੈਨ

ਬ੍ਲॉਗ ਕੀ ਦੁਨਿਯਾ ਮੇਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਬਾਦ ਲੌਟ ਰਹਾ ਹੂਂ। ਬੀਤੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੋਂ ਮੇਂ ਮੈਂਨੇ ਅਪਨੇ ਲਿਯੇ ਕੁਛ ਨਹੀਂ ਲਿਖਾ। ਸਿਰ੍ਫ ਨੌਕਰੀ ਕੀ, ਲੇਕਿਨ ਅਬ ਨੌਕਰੀ ਸੇ ਮੁਕ੍ਤ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੂਂ ਔਰ ਵੋ ਹਰ ਕਾਮ ਕਰ ਰਹਾ ਹੂਂ ਜਿਸਕੇ ਲਿਏ ਮਨ ਤਰਸਤਾ ਥਾ। ਸੁਬਹ ਦੇਰ ਤਕ ਸੋਤਾ ਹੂਂ। ਅਖ਼ਬਾਰ ਪਢ਼ਤਾ ਹੂਂ। ਕਿਤਾਬੇਂ ਪਢ਼ਤਾ ਹੂਂ। ਬਚ੍ਚੇ ਕੇ ਸਾਥ ਖੇਲਤਾ ਹੂਂ। ਗਾਨਾ ਸੁਨਤਾ ਹੂਂ। ਰਾਤ ਦੇਰ ਤਕ ਟੀਵੀ ਦੇਖਤਾ ਹੂਂ। ਅਪਨੇ ਦੋਸ੍ਤ ਗਿਰਿਜੇਸ਼ ਕੇ ਪਾਸ ਸੇ २९ ਬੇਹਤਰੀਨ ਫਿਲ੍ਮੋਂ ਕੀ ਡੀਵੀਡੀ ਲੇ ਆਯਾ ਹੂਂ ਔਰ ਹਰ ਰੋਜ ਰਾਤ ਗ੍ਯਾਰਹ ਬਜੇ ਕੇ ਬਾਦ ਏਕ ਫਿਲ੍ਮ ਦੇਖਤਾ ਹੂਂ।
(ਸ਼ੇਸ਼ ਯਹਾਂ ਪਢ਼ੇਂ ... ।blogspot.com/2008/12/blog-post.html">http://chaukhamba.blogspot.com/2008/12/blog-post.html )

ਮੈਂ ਸੁਨਨਾ ਚਾਹਤਾ ਹੂਂ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਆਵਾਜ਼ੋਂ ਕੋ

ਮੈਂ ਸੁਨਨਾ ਚਾਹਤਾ ਹੂਂ ਸ਼ਹਰ ਕੇ ਸ਼ੋਰ ਮੇਂ ਦਬੀ,
ਦਮ ਤੋਡ਼ਤੀ, ਸਿਸਕਤੀ, ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਆਵਾਜ਼ੋਂ ਕੋ
ਮੁਸ੍ਕੁਰਾਤੇ ਚੇਹਰੇ ਕੇ ਪੀਛੇ ਛਿਪੇ ਦਰ੍ਦ ਕੋ
ਚਮਕਤੀ ਆਂਖੋਂ ਮੇਂ ਕ਼ੈਦ ਉਦਾਸ ਨਜ਼ਰੋਂ ਕੋ
ਭੀਡ਼ ਮੇਂ ਅਕੇਲਾ ਮਹਸੂਸ ਕਰਤੀ ਧਡ਼ਕਨ ਕੋ
ਭਂਵਰੋਂ ਕੋ ਦੇਖ ਮਚਲਤੇ ਫੂਲ ਕੀ ਪਂਖੁਡ਼ਿਯੋਂ ਸੇ ਨਿਕਲਤੀ ਧੁਨੋਂ ਕੋ
ਚਾਂਦਨੀ ਕੇ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਸੇ ਆਨਂਦਿਤ ਲਹਰੋਂ ਕੀ ਅਟਖੇਲਿਯੋਂ ਕੋ
ਸੂਰਜ ਕੀ ਕਿਰਣੋਂ ਸੇ ਪਿਘਲਤੇ ਹਿਮਾਲਯ ਕੀ ਟੂਟਨ ਕੋ
ਸਮਂਦਰ ਸੇ ਉਠਤੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਕੀ ਲਲਕਾਰ ਕੋ

ਮੈਂ ਸੁਨਨਾ ਚਾਹਤਾ ਹੂਂ, ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਆਵਾਜ਼ੋਂ ਕੋ
ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਜਾਨਤਾ ਹੂਂ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਕੁਛ ਕਹਤੀ ਹੈ
ਏਕ ਧਾਰਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਬੋਲਨੇ ਵਾਲੇ ਵਕ੍ਤਾ ਸੇ ਜ਼੍ਯਾਦਾ
ਹਰ ਪਲ ਬਜਨੇ ਵਾਲੇ ਵਾਦ੍ਯ ਯਂਤ੍ਰ ਸੇ ਭੀ ਕਹੀਂ ਜ਼੍ਯਾਦਾ
ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਬੋਲਤੀ ਹੈ, ਬਤਿਯਾਤੀ ਹੈ
ਉਸੇ ਮਹਸੂਸ ਕਰਨੇ ਕੇ ਲਿਏ
ਕਾਨ ਔਰ ਦਿਮਾਗ਼ ਕੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ
ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਉਠਤੀ ਹੈ ਸੀਧੇ ਦਿਲ ਕੀ ਗਹਰਾਇਯੋਂ ਸੇ
ਔਰ ਉਤਰਤੀ ਹੈ ਦਿਲ ਕੀ ਗਹਰਾਇਯੋਂ ਮੇਂ, ਚੁਪਚਾਪ.

ਮੈਂ ਸੁਨ ਸਕਤਾ ਹੂਂ ...
ਕਲਕਲ ਕਰਤੀ ਨਦੀ ਕੀ ਉਦਾਸ ਬੂਂਦੋਂ ਕੋ
ਜੋ ਦਿਲ ਮੇਂ ਬਾਦਲੋਂ ਸੇ ਬਿਛੁਡ਼ਨੇ ਕਾ ਦਰ੍ਦ ਸਮੇਟੇ
ਪਾਰ ਕਰਤੇ ਜਾਤੇ ਹੈਂ ਪਰ੍ਵਤ, ਜਂਗਲ, ਸ਼ਹਰ
ਔਰ ਮਿਲ ਜਾਤੇ ਹੈਂ ਸਮਂਦਰ ਮੇਂ, ਹੋ ਜਾਤੇ ਹੈਂ ਵਿਲੀਨ

ਮੈਂ ਸੁਨ ਸਕਤਾ ਹੂਂ ...
ਬਾਹਰ ਸੇ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਸਮਂਦਰ ਕੇ ਭੀਤਰ ਮਚੇ ਸ਼ੋਰ ਕੋ
ਕਲ ਹੀ ਏਕ ਜਵਾਨ ਵ੍ਹੇਲ ਮਾਂ ਕੇ ਲਿਏ ਰੋਈ ਥੀ
ਏਕ ਸੀਲ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸਾਰ੍ਕ ਸੇ ਬਚਨੇ ਕੇ ਲਿਏ
ਚੀਖੀ ਚਿਲ੍ਲਾਈ, ਮਗਰ ਬਚ ਨਾ ਸਕੀ
ਉਸਕੇ ਖ਼ੂਨੀ ਜਬਡ਼ੋਂ ਸੇ
ਔਰ ਆਜ ਏਕ ਨਨ੍ਹਾ ਸਮੁਦ੍ਰੀ ਘੋਡ਼ਾ
ਔਕ੍ਟੋਪਸ ਕੋ ਚਕਮਾ ਦੇਨੇ ਪਰ ਠਹਾਕੇ ਲਗਾ ਰਹਾ ਹੈ
ਕਹ ਰਹਾ ਹੈ ਤੁਮ ਬਡ਼ੇ ਹੋ, ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੋ ਤੋ ਕ੍ਯਾ
ਮੇਰਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਤੁਮਸੇ ਜ਼੍ਯਾਦਾ ਤੇਜ਼ ਹੈ

ਮੈਂ ਸੁਨ ਸਕਤਾ ਹੂਂ...
ਸਾਇਬੇਰਿਯਾਈ ਪਰਿਂਦੋਂ ਕੇ ਝੁਂਡ ਮੇਂ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਪਰਿਂਦੇ ਕੋ,
ਉਸੇ ਇਸ ਵਕ਼੍ਤ ਯਾਦ ਸਤਾ ਰਹੀ ਹੈ
ਅਪਨੀ ਮਿਟ੍ਟੀ, ਅਪਨੇ ਵਤਨ ਕੀ
ਉਨ ਪੇਡ਼ ਪੌਧੋਂ ਕੀ ਜਿਨ ਪਰ ਉਸਨੇ ਘੋਂਸਲਾ ਬਨਾਯਾ
ਅਂਡੇ ਦਿਯੇ, ਫਿਰ ਉਨ ਅਂਡੋਂ ਸੇ ਚੂਜੇ ਨਿਕਲੇ
ਉਨ ਚੂਜੋਂ ਕੋ ਉਡ਼ਨਾ ਸੀਖਾਯਾ
ਮਗਰ ਸਰ੍ਦਿਯੋਂ ਮੇਂ ਸਬਸੇ ਅਹਮ ਉਡ਼ਾਨ ਮੇਂ
ਵੋ ਚੂਜੇ ਥਕ ਗਏ, ਬੀਚ ਰਾਹ ਮੇਂ ਬੈਠ ਗਏ
ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਨ ਗਏ ਬਹੇਲਿਯੋਂ ਕੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਕਾ
ਮੈਂ ਸੁਨ ਰਹਾ ਹੂਂ ਉਸ ਪਰਿਂਦੇ ਕੀ ਰੁਦਨ

ਮੈਂ ਸੁਨ ਸਕਤਾ ਹੂਂ...
ਸ਼ੋਰ ਮੇਂ ਡੂਬੇ ਕਨॉਟ ਪ੍ਲੇਸ ਕੇ ਕੋਨੇ ਮੇਂ
ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਬੈਠੀ ਬੂਢ਼ੀ ਮਹਿਲਾ ਕੀ ਸਦਾ ਕੋ
ਜੋ ਸਾਮਨੇ ਕਟੋਰਾ ਰਖ ਏਕਟਕ ਫੁਟਪਾਥ ਦੇਖਤੀ ਰਹਤੀ ਹੈ
ਆਨੇ-ਜਾਨੇ ਵਾਲੇ ਉਸਕੀ ਤਰਫ ਸਿਕ੍ਕੇ ਉਛਾਲਤੇ ਹੈਂ
ਮਗਰ ਉਸਕੇ ਹੋਂਠ ਦੁਆ ਮੇਂ ਹਿਲਤੇ ਨਹੀਂ,
ਹਥੇਲਿਯਾਂ ਆਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦ ਮੇਂ ਉਠਤੀ ਨਹੀਂ,
ਆਂਖੇਂ ਕੋਈ ਹਰਕਤ ਨਹੀਂ ਕਰਤੀ,
ਉਸਕੀ ਯੇ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਚੀਖ-ਚੀਖ ਕਹਤੀ ਹੈ
ਦੁਆਓਂ ਸੇ, ਆਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦ ਸੇ ਔਰ ਸਂਵੇਦਨਾਓਂ ਸੇ
ਜ਼ਿਂਦਗੀ ਕੀ ਖੁਰਦੁਰੀ ਜ਼ਮੀਨ ਮਖਮਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋਤੀ
ਅਗਰ ਹੋਤੀ ਤੋ ਉਸਕੇ ਜਿਗਰ ਕੇ ਟੁਕਡ਼ੇ
ਉਸੇ ਬੁਢ਼ਾਪੇ ਮੇਂ ਬੇਘਰ-ਬੇਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਤੇ,
ਯਹਾਂ ਤੋ ਖੁਸ਼ਿਯਾਂ ਉਨ੍ਹੀਂ ਕੇ ਹਿਸ੍ਸੇ ਹੈਂ
ਜੋ ਧੁਰ੍ਤ, ਮਕ੍ਕਾਰ, ਲਿਜਲਿਜੇ, ਲਚੀਲੇ ਔਰ ਕ੍ਰੂਰ ਹੈਂ
ਕੁਛ-ਕੁਛ ਜੋਂਕ ਕੀ ਤਰਹ

ਮੈਂ ਸੁਨਨਾ ਚਾਹਤਾ ਹੂਂ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਆਵਾਜ਼ੋਂ ਕੋ
ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਮੈਂ ਜਾਨਤਾ ਹੂਂ ਔਰ ਮਹਸੂਸ ਕਰਤਾ ਹੂਂ
ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਬੋਲਤੀ ਹੈ, ਬਤਿਯਾਤੀ ਹੈ
ਜਬ ਭੀ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖਤਾ ਹੈ
ਜਬ ਭੀ ਮੈਂ ਖੁਦ ਕੋ ਲਾਚਾਰ ਮਹਸੂਸ ਕਰਤਾ ਹੂਂ
ਔਰ ਜਬ ਭੀ ਮੁਝੇ ਬਹੁਤ ਕ੍ਰੋਧ ਆਤਾ ਹੈ
ਮੈਂ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਤਾ ਹੂਂ,
ਤਬ ਮੇਰੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਮੁਝਸੇ ਬਤਿਯਾਤੀ ਹੈ
ਬੋਲਨੇ ਵਾਲੀ ਕਿਸੀ ਭੀ ਰਚਨਾ ਸੇ ਕਹੀਂ ਜ਼੍ਯਾਦਾ

ਮਰੀਜ ਪਸ੍ਤ, ਅਂਬੁਮਣਿ ਮਸ੍ਤ

ਮੇਰੇ ਪਡ਼ੋਸ ਮੇਂ ਏਕ ਸਰਕਾਰੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਰਹਤੇ ਹੈਂ. ਕਲ ਸ਼ਾਮ ਉਨਕੇ ਬਚ੍ਚੇ ਕੀ ਤਬੀਯਤ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈ. ਪੇਟ ਮੇਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਦਰ੍ਦ ਹੋ ਰਹਾ ਥਾ. ਬਚ੍ਚਾ ਕੁਛ ਭੀ ਖਾਤਾ ਤੋ ਉਲ੍ਟੀ ਕਰ ਦੇਤਾ. ਇਮਰਜੇਂਸੀ ਮੇਂ ਸਾਤ ਸਾਲ ਕੇ ਬਚ੍ਚੇ ਕੋ ਵੋ ਗਂਗਾਰਾਮ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਲੇ ਗਏ. ਪ੍ਰਾਥਮਿਕ ਇਲਾਜ ਕੇ ਬਾਦ ਰਾਤ ਏਕ ਬਜੇ ਵਹਾਂ ਤੈਨਾਤ ਡॉਕ੍ਟਰ ਨੇ ਬਚ੍ਚੇ ਕੋ ਕਿਸੀ ਦੂਸਰੇ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਲੇ ਜਾਨੇ ਕੋ ਕਹਾ. ਪੂਛਨੇ ਪਰ ਡॉਕ੍ਟਰ ਨੇ ਬਤਾਯਾ ਕਿ ਬਚ੍ਚੇ ਕੀ ਹਾਲਤ ਖ਼ਰਾਬ ਹੈ ਔਰ ਉਸੇ ਭਰ੍ਤੀ ਕਰਾਨਾ ਹੋਗਾ, ਲੇਕਿਨ ਗਂਗਾਰਾਮ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਮੇਂ ਜਗਹ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਤਕ ਵੋ ਮਿਨ੍ਨਤੇਂ ਕਰਤੇ ਰਹੇ, ਲੇਕਿਨ ਡॉਕ੍ਟਰੋਂ ਨੇ ਅਪਨੀ ਲਾਚਾਰੀ ਜਤਾ ਦੀ. ਜਿਸਕੇ ਬਾਦ ਵੋ ਰਾਤ ਦੋ ਬਜੇ ਕੇਂਦ੍ਰੀਯ ਦਿਲ੍ਲੀ ਕੇ ਸਬਸੇ ਬਡ਼ੇ ਸਰਕਾਰੀ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਆਰਏਮਏਲ ਮੇਂ ਪਹੁਂਚੇ. ਵਹਾਂ ਭੀ ਡॉਕ੍ਟਰੋਂ ਨੇ ਆਨਾਕਾਨੀ ਕੀ. ਲੇਕਿਨ ਬਚ੍ਚੇ ਕੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਵੋ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ. ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਉਸੇ ਭਰ੍ਤੀ ਕਰ ਲਿਯਾ.

ਡॉਕ੍ਟਰ ਰਾਮ ਮਨੋਹਰ ਲੋਹਿਯਾ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਦਿਲ੍ਲੀ ਕੇ ਵੀਆਈਪੀ ਇਲਾਕੇ ਮੇਂ ਹੈ. ਸਂਸਦ ਭਵਨ ਔਰ ਕਨॉਟ ਪ੍ਲੇਸ ਕੇ ਠੀਕ ਬਗਲ ਮੇਂ. ਯਹਾਂ ਪਹੁਂਚਨੇ ਪਰ ਬਚ੍ਚੇ ਕੇ ਪਿਤਾ ਕੋ ਲਗਾ ਕਿ ਸਬ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਏਗਾ. ਲੇਕਿਨ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਥਾ. ਰਾਤ ਦੋ ਬਜੇ ਸੇ ਲੇਕਰ ਸ਼ਾਮ ਪਾਂਚ ਬਜੇ ਤਕ ਬਚ੍ਚੇ ਕੇ ਕਈ ਟੇਸ੍ਟ ਹੁਏ. ਖੂਨ ਕੀ ਜਾਂਚ ਕੇ ਸਾਥ ਏਕ੍ਸ ਰੇ ਔਰ ਅਲ੍ਟ੍ਰਾਸਾਉਂਡ ਭੀ ਹੁਆ. ਰਿਪੋਰ੍ਟ ਦੇਖਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਡॉਕ੍ਟਰੋਂ ਨੇ ਹਾਥ ਖਡ਼ੇ ਕਰ ਦਿਯੇ. ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਬਚ੍ਚੇ ਕੋ ਇਂਟੇਸ੍ਟਾਇਨਲ ਰਪਚਰ (intestinal rupture) ਹੈ. ਉਸਕਾ ਤੁਰਂਤ ਔਪਰੇਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਹੋਗਾ ਔਰ ਇਸਕੇ ਲਿਏ ਵੋ ਯਾ ਤੋ ਕਲਾਵਤੀ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਲੇ ਜਾਏਂ ਯਾ ਫਿਰ ਗਂਗਾਰਾਮ. ਯੇ ਸੁਨ ਕਰ ਬਚ੍ਚੇ ਕੇ ਪਿਤਾ ਕੇ ਹੋਸ਼ ਉਡ਼ ਗਏ. ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਆਰਏਮਏਲ ਮੇਂ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ ਹੋਗਾ ਤੋ ਫਿਰ ਕਲਾਵਤੀ ਔਰ ਗਂਗਾਰਾਮ ਮੇਂ ਇਲਾਜ ਕੀ ਕ੍ਯਾ ਗਾਰਂਟੀ ਹੈਂ? ਤਬ ਡॉਕ੍ਟਰੋਂ ਨੇ ਬਤਾਯਾ ਕਿ ਕੇਂਦ੍ਰ ਸਰਕਾਰ ਕੇ ਚਂਦ ਸਬਸੇ ਬਡ਼ੇ ਅਸ੍ਪਤਾਲੋਂ ਮੇਂ ਸੇ ਏਕ ਡॉਕ੍ਟਰ ਰਾਮ ਮਨੋਹਰ ਲੋਹਿਯਾ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਮੇਂ ਏਕ ਭੀ ਪੇਡਿਯਾਟ੍ਰਿਕ੍ਸ ਸਰ੍ਜਨ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਯੇ ਸੁਨ ਹਮ ਸਬ ਹੈਰਾਨ ਰਹ ਗਏ. ਅਗਰ ਵੀਆਈਪੀ ਇਲਾਕੇ ਮੇਂ ਮੌਜੂਦ ਆਰਏਮਏਲ ਕਾ ਯੇ ਹਾਲ ਹੈ ਤੋ ਇਸਸੇ ਸ੍ਵਾਸ੍ਥ੍ਯ ਸੇਵਾ ਕੀ ਬਦਹਾਲੀ ਕਾ ਅਂਦਾਜਾ ਲਗਾਯਾ ਜਾ ਸਕਤਾ ਹੈ. ਲੇਕਿਨ ਸ੍ਵਾਸ੍ਥ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰੀ ਅਂਬੁਮਣਿ ਰਾਮਦॉਸ ਕੋ ਉਸਸੇ ਕ੍ਯਾ? ਮਰੀਜ ਪਸ੍ਤ ਹੈਂ ਔਰ ਮਂਤ੍ਰੀ ਜੀ ਅਪਨੀ ਰਾਜਨੀਤਿ ਮੇਂ ਮਸ੍ਤ ਹੈਂ.

ਮਜਬੂਰੀ ਮੇਂ ਏਕ ਬਾਰ ਫਿਰ ਬਚ੍ਚੇ ਕੋ ਗਂਗਾਰਾਮ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਲੇ ਜਾਨਾ ਪਡ਼ਾ. ਸਂਪਰ੍ਕ ਨਿਕਾਲਾ ਗਯਾ ਔਰ ਡॉਕ੍ਟਰੋਂ ਸੇ ਬਾਤ ਕੀ ਗਈ ਔਰ ਆਖਿਰ ਮੇਂ ਬਚ੍ਚੇ ਕੋ ਆਈਸੀਯੂ ਮੇਂ ਭਰ੍ਤੀ ਕਰ ਲਿਯਾ ਗਯਾ ਹੈ. ਅਬ ਉਸਕੇ ਘਰਵਾਲੋਂ ਕੇ ਸਾਥ ਹਮ ਸਬਕੀ ਯਹੀ ਦੁਆ ਹੈ ਕਿ ਔਪਰੇਸ਼ਨ ਕੇ ਬਾਦ ਵੋ ਫਿਰ ਸੇ ਪਹਲੇ ਕੀ ਤਰਹ ਉਛਲ-ਕੂਦ ਮਚਾਨੇ ਲਗੇ. ਸ਼ਰਾਰਤੇਂ ਕਰਨੇ ਲਗੇ.

ਯੇ ਸੇਹਤ ਕੀ ਦੁਕਾਨ ਹੈ

ਮੈਂਨੇ ਆਸ੍ਥਾ ਕਾ ਸਫ਼ਰ ਮੇਂ ਔਰ੍ਥੋਨੋਵਾ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਕਾ ਜਿਕ੍ਰ ਕਿਯਾ ਥਾ। ਆਈਆਈਟੀ ਦਿਲ੍ਲੀ ਕੇ ਠੀਕ ਸਾਮਨੇ ਸਫ਼ਦਰਜਂਗ ਡੇਵਲਪਮੇਂਟ ਏਰਿਯਾ ਮੇਂ ਯੇ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਚਲ ਰਹਾ ਹੈ। ਵਹਾਂ ਗੁਰੁਵਾਰ, ਪਾਂਚ ਜੂਨ ਕੋ ਮੈਂ ਵਿਪ੍ਲਵ ਭਾਈ ਔਰ ਉਨਕੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਕੇ ਸਾਥ ਪਹੁਂਚਾ। ਯਹੀ ਕੋਈ ਗ੍ਯਾਰਹ ਬਜੇ ਕੇ ਕਰੀਬ। ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਮੇਂ ਦਾਖਿਲ ਹੋਨੇ ਪਰ ਭੀਡ਼ ਨੇ ਸ੍ਵਾਗਤ ਕਿਯਾ। ਦਸ ਬਾਈ ਦਸ ਕੇ ਬਰਾਮਦੇ ਮੇਂ ਏਕ ਖਂਬੇ ਕੇ ਚਾਰੋਂ ਤਰਫ ਬੈਗ ਰਖੇ ਹੁਏ ਥੇ। ਟਾਈ ਲਗਾਏ ३०-३५ ਮੇਡਿਕਲ ਰਿਪ੍ਰਜੇਂਟੇਟਿਵ (ਏਮਆਰ) ਵਹਾਂ ਮੌਜੂਦ ਥੇ। ਉਸ ਬਰਾਮਦੇ ਮੇਂ ਪਾਂਚ ਕਮਰੋਂ ਕੇ ਦਰਵਾਜੇ ਖੁਲਤੇ ਹੈਂ। ਹਰ ਦਰਵਾਜੇ ਪਰ ਤੀਨ-ਚਾਰ ਏਮਆਰ ਘੇਰਾ ਡਾਲੇ ਹੁਏ ਥੇ। ਬਰਾਮਦੇ ਮੇਂ ਕਰੀਬ ਦਸ ਕੁਰ੍ਸਿਯਾਂ ਲਗੀ ਹੁਈਂ ਥੀ। ਮਰੀਜ ਔਰ ਉਨਕੇ ਅਟੇਂਡੇਂਟ ਕੇ ਬੈਠਨੇ ਕੇ ਲਿਏ। ਲੇਕਿਨ ਔਰ੍ਥੋਨੋਵਾ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਕੀ ਉਨ ਕੁਰ੍ਸਿਯੋਂ ਮੇਂ ਜ੍ਯਾਦਾਤਰ ਪਰ ਉਨ੍ਹੀਂ ਟਾਈ ਲਗਾਏ ਹੁਏ ਲੋਗੋਂ ਕਾ ਕਬ੍ਜਾ ਥਾ। ਮਰੀਜ ਕਮ ਔਰ ਮਰੀਜੋਂ ਕੀ ਜੇਬ ਢੀਲੀ ਕਰਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਮਾਲ ਬੇਚਨੇ ਵਾਲੋਂ ਕੀ ਸਂਖ੍ਯਾ ਜ੍ਯਾਦਾ। ਯੇ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖ ਕਰ ਹਮ ਸਭੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹ ਗਏ, ਲੇਕਿਨ ਡॉਕ੍ਟਰ ਨੇ ਯਹੀਂ ਬੁਲਾਯਾ ਥਾ ਇਸਲਿਏ ਨਾ ਚਾਹਤੇ ਹੁਏ ਭੀ ਹਮ ਲੋਗ ਉਸੀ ਭੀਡ਼ ਮੇਂ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋ ਗਏ। ਵਿਪ੍ਲਵ ਭਾਈ ਕੇ ਹਾਥ ਮੇਂ ਚੋਟ ਦੇਖ ਏਕ ਸ਼ਖ੍ਸ ਨੇ ਕੁਰ੍ਸੀ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦੀ। ਲੇਕਿਨ ਉਨਕੇ ਬੁਜੁਰ੍ਗ ਬਾਬੂਜੀ ਕੋ ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਤਕ ਖਡ਼ਾ ਰਹਨਾ ਪਡ਼ਾ। ਔਰ੍ਥੋਨੋਵਾ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਮੇਂ ਉਸ ਦਿਨ ਕਡ਼ਵੇ ਅਨੁਭਵੋਂ ਕੀ ਯੇ ਸ਼ੁਰੁਆਤ ਥੀ ਔਰ ਅਭੀ ਕਈ ਝਟਕੇ ਲਗਨੇ ਬਾਕੀ ਥੇ।

ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਪਹੁਂਚਨੇ ਸੇ ਪਹਲੇ ਸੁਬਹ ਨੌ ਬਜੇ ਹਮਨੇ ਫੋਨ ਪਰ ਬਾਤ ਕੀ ਥੀ। ਤਬ ਰਿਸੇਪ੍ਸ਼ਨ ਪਰ ਤੈਨਾਤ ਸ਼ਖ਼੍ਸ ਨੇ ਬਤਾਯਾ ਕਿ ਵਿਪ੍ਲਵ ਜੀ ਕੇ ਲਿਏ ਕਮਰਾ ਨਂਬਰ १०१ ਤੈਯਾਰ ਹੈ। ਵੋ ਜਬ ਚਾਹੇਂ ਆ ਕਰ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਮੇਂ ਭਰ੍ਤੀ ਹੋ ਸਕਤੇ ਹੈਂ। ਲੇਕਿਨ ਵਹਾਂ ਪਹੁਂਚਨੇ ਪਰ ਕਮਰਾ ਦੇਨੇ ਕੀ ਜਗਹ ਇਂਤਜਾਰ ਕਰਨੇ ਕੋ ਕਹਾ ਗਯਾ। ਕਰੀਬ ਏਕ ਘਂਟੇ ਬਾਦ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਕੇ ਏਕ ਕਰ੍ਮਚਾਰੀ ਨੇ ਆਕਰ ਸਾਥ ਚਲਨੇ ਕੋ ਕਹਾ। ਉਸਕੇ ਸਾਥ ਹਮ ਲਿਫ੍ਟ ਮੇਂ ਦਾਖਿਲ ਹੁਏ। ਥੋਡ਼ੀ ਦੇਰ ਮੇਂ ਹਮ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਕੀ ਤੀਸਰੀ ਮਂਜਿਲ ਪਰ ਥੇ। ਵਹਾਂ ਵੋ ਕਰ੍ਮਚਾਰੀ ਹਮੇਂ ਰਿਕਵਰੀ ਰੂਮ ਮੇਂ ਲੇ ਗਯਾ, ਜਹਾਂ ਦੋ ਬਿਸ੍ਤਰ ਲਗੇ ਹੁਏ ਥੇ। ਏਕ ਬਿਸ੍ਤਰ ਪਰ ਏਕ ਮਰੀਜ ਦਰ੍ਦ ਸੇ ਕਰਾਹ ਰਹਾ ਥਾ। ਕਰ੍ਮਚਾਰੀ ਨੇ ਬਤਾਯਾ ਕਿ ਖਾਲੀ ਪਡ਼ਾ ਦੂਸਰਾ ਬਿਸ੍ਤਰ ਵਿਪ੍ਲਵ ਜੀ ਕੇ ਨਾਮ ਹੈ। ਹਮਨੇ ਉਸਸੇ ਕਹਾ ਕਿ ਸ਼ਾਯਦ ਉਸੇ ਕੋਈ ਗਲਤਫਹਮੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਵਿਪ੍ਲਵ ਜੀ ਕੇ ਲਿਏ ਕਮਰਾ ਨਂਬਰ १०१ ਏਲॉਟ ਹੁਆ ਹੈ। ਕਰ੍ਮਚਾਰੀ ਨੇ ਰਜਿਸ੍ਟਰ ਖੋਲ ਕਰ ਦਿਖਾ ਦਿਯਾ ਕਿ ਨਹੀਂ ਰਿਕਵਰੀ ਰੂਮ ਮੇਂ ਬੇਡ ਨਂਬਰ ਦੋ ਉਨਕੇ ਨਾਮ ਪਰ ਹੈ ਔਰ ਉਸ ਕਮਰੇ ਮੇਂ ਉਨਕੇ ਸਾਥ ਕੋਈ ਦੂਸਰਾ ਦਾਖਿਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਤਾ।

ਹਮਨੇ ਉਸਕੀ ਬਾਤ ਪਰ ਅਮਲ ਸੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿਯਾ ਔਰ ਫਿਰ ਰਿਸੇਪ੍ਸ਼ਨ ਪਰ ਚਲੇ ਆਏ। ਵਹਾਂ ਪਹੁਂਚ ਕਰ ਹਮਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਚਾਰ ਦਿਨ ਪਹਲੇ ਜਬ ਬੁਕਿਂਗ ਸਿਂਗਲ ਰੂਮ ਕੀ ਕਰਾਈ ਗਈ ਤੋ ਅਬ ਹਮੇਂ ਰਿਕਵਰੀ ਰੂਮ ਮੇਂ ਕ੍ਯੋਂ ਭੇਜਾ ਜਾ ਰਹਾ ਹੈ? ਕਰ੍ਮਚਾਰੀ ਬਾਤ ਟਾਲਨੇ ਮੇਂ ਲਗੇ ਥੇ। ਸ਼ਾਯਦ ਕੋਈ ਮੋਟੀ ਆਸਾਮੀ ਮਿਲ ਗਈ ਥੀ। ਗੁਸ੍ਸੇ ਮੇਂ ਹਮਨੇ ਹੇਲ੍ਥ ਇਂਸ਼੍ਯੋਰੇਂਸ ਕ੍ਲੇਮ ਕਰਨੇ ਕੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਯਾ ਰੋਕਨੇ ਕੋ ਕਹਾ। ਔਰ ਵਹੀਂ ਅਪਨੇ ਡॉਕ੍ਟਰ ਕਾ ਇਂਤਜ਼ਾਰ ਕਰਨੇ ਲਗੇ। ਅਬ ਸਵਾ ਬਾਹਰ ਬਜ ਰਹਾ ਥਾ ਔਰ ਏਕ ਸ੍ਟ੍ਰੇਚਰ ਪਰ ਮਰੀਜ ਕੋ ਬਰਾਮਦੇ ਮੇਂ ਲਾਯਾ ਗਯਾ। ਉਸਕੇ ਪੈਰ ਮੇਂ ਗਂਭੀਰ ਚੋਟ ਲਗੀ ਹੁਈ ਥੀ ਔਰ ਦੇਖਨੇ ਸੇ ਹੀ ਲਗ ਰਹਾ ਥਾ ਕਿ ਉਸੇ ਡॉਕ੍ਟਰੀ ਮਦਦ ਕੀ ਸਖ੍ਤ ਜਰੂਰਤ ਹੈ। ਲੇਕਿਨ ਜਿਸ ਡॉਕ੍ਟਰ ਸੇ ਉਸਕਾ ਅਪ੍ਵਾਇਂਟਮੇਂਟ ਥਾ ਉਸਕੇ ਕਮਰੇ ਕੇ ਬਾਹਰ ਬਾਰਹ ਟਾਈਵਾਲੋਂ ਕੀ ਲਂਬੀ ਲਾਇਨ ਲਗ ਚੁਕੀ ਥੀ। ਸਬ ਕੇ ਸਬ ਭਾਰੀ ਬੈਗ ਹਾਥ ਮੇਂ ਲਿਯੇ ਹੁਏ ਥੇ। ਅਬ ਮਰੀਜ ਕੇ ਪਾਸ ਇਂਤਜਾਰ ਕੇ ਅਲਾਵਾ ਕੋਈ ਔਰ ਚਾਰਾ ਨਹੀਂ ਥਾ। ਤਭੀ ਏਕ ਔਰ ਏਮਆਰ ਵਹਾਂ ਪਹੁਂਚਾ। ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜੇ ਕੇ ਬਾਹਰ ਖਡ਼ੇ ਕਂਪਾਉਂਡਰ ਸੇ ਕਹਾ ਦੋ-ਤੀਨ ਕੇ ਲॉਟ ਮੇਂ ਡॉਕ੍ਟਰ ਸੇ ਮਿਲਨੇ ਦਿਯਾ ਜਾਏ, ਵਰ੍ਨਾ ਇਸ ਤਰਹ ਤੋ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਜਾਏਗੀ. ਏਕ ਕੇ ਬਾਦ ਏਕ ਏਮਆਰ ਭੀਤਰ ਜਾਤੇ ਗਏ ਔਰ ਮਰੀਜ ਬਾਹਰ ਇਂਤਜਾਰ ਕਰਤਾ ਰਹਾ.

ਸੇਹਤ ਕੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਕਾ ਯੇ ਘਿਨੌਨਾ ਚੇਹਰਾ ਦੇਖਕਰ ਬਾਬੂਜੀ ਕਾਂਪ ਉਠੇ. ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਚਾਹੇ ਕੁਛ ਭੀ ਹੋ ਅਬ ਯਹਾਂ ਔਪਰੇਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਕਰਾਏਂਗੇ.

ਤਨ ਸੂਖਾ ਮਗਰ ਮਨ ਭੀਗਾ

ਯੇ ਬਰਸਾਤ ਭੀ ਯੂਂ ਹੀ ਨਿਕਲ ਜਾਏਗੀ। ਇਸ ਬਰਸਾਤ ਭੀ ਗਾਂਵ ਜਾਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੇਗਾ। ਮਨ ਤੋ ਕਾਫੀ ਚਾਹਤਾ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਗਾਂਵ ਜਾਨੇ ਕੀ ਭੂਮਿਕਾ ਤੈਯਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ। ਮਤਲਬ ਇਸ ਬਰਸਾਤ ਭੀ ਮੈਂ ਝਿਝਰੀ ਨਹੀਂ ਖੇਲ ਸਕੂਂਗਾ। ਗਾਂਵ ਸੇ ਸਟੀ ਮਗਈ ਨਦੀ ਕੇ ਕਿਨਾਰੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠ ਸਕੂਂਗਾ। ਬਾਰਿਸ਼ ਮੇਂ ਕੁਛ ਚਿਕਨੀ ਔਰ ਮੁਲਾਯਮ ਹੁਈ ਪਰਤੀ ਕੀ ਰੇਤ ਪਰ ਚੀਕਾ ਨਹੀਂ ਖੇਲ ਸਕੂਂਗਾ। ਵੋ ਰੇਤ ਜੋ ਕੂਦਨੇ ਪਰ ਭੁਰਭੁਰਾ ਜਾਤੀ, ਬਿਖਰ ਜਾਤੀ ਮਗਰ ਹਮੇਂ ਚੋਟ ਨਹੀਂ ਲਗਨੇ ਦੇਤੀ। ਯੇ ਬਰਸਾਤ ਭੀ ਬੀਤੇ ਕਈ ਸਾਲ ਕੀ ਤਰਹ ਯਾਦੋਂ ਕੇ ਸਹਾਰੇ ਕਾਟਨੀ ਹੋਂਗੀ। ਰੋਜੀ ਰੋਟੀ ਕੇ ਨਾਮ ਪਰ ਇਸ ਬਰਸਾਤ ਕੋ ਭੀ ਖਰ੍ਚ ਕਰਨਾ ਹੋਗਾ।

ਮੁਝੇ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਬਰਸਾਤ ਮੇਂ ਮਗਈ ਨਦੀ ਮੇਂ ਉਲ੍ਟੀ ਧਾਰਾ ਬਹਨੇ ਲਗਤੀ ਥੀ। ਯੇ ਨਦੀ ਏਕ ਛੋਰ ਪਰ ਗਂਗਾ ਮੇਂ ਜਾਕਰ ਮਿਲ ਜਾਤੀ ਥੀ। ਲੇਕਿਨ ਜਬ ਗਂਗਾ ਮੇਂ ਪਾਨੀ ਕੁਛ ਜ੍ਯਾਦਾ ਉਫਾਨ ਮਾਰਨੇ ਲਗਤਾ ਥਾ ਤੋ ਮਗਈ ਮੇਂ ਧਾਰਾ ਪਲਟ ਜਾਤੀ। ਫਿਰ ਪਾਨੀ ਹਮਾਰੇ ਗਾਂਵ ਕੋ ਚਾਰੋਂ ਓਰ ਸੇ ਘੇਰ ਲੇਤਾ। ਕੋਈ ਪਂਦ੍ਰਹ-ਬੀਸ ਫੁਟ ਊਂਚਾਈ ਪਰ ਬਸੇ ਗਾਂਵ ਕੇ ਚਾਰੋਂ ਤਰਫ ਆਧੇ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ ਤਕ ਪਾਨੀ ਹੀ ਪਾਨੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇਤਾ। ਪਰਤੀ ਕੇ ਬਾਦ ਬਗੀਚੇ ਭੀ ਪਾਨੀ ਮੇਂ ਡੂਬ ਜਾਤੇ... ਲਗਤਾ ਕਿ ਆਮ, ਸੇਮਰ, ਸਿਰਫਲ, ਕਟਹਲ, ਬਰਗਦ, ਪਾਕਡ਼ ਔਰ ਪੀਪਲ ਸਭੀ ਪਾਨੀ ਪਰ ਉਗੇ ਹੋਂ। ਉਨ੍ਹੀਂ ਪੇਡ਼ੋਂ ਕੇ ਬੀਚ ਮਛਲਿਯਾਂ ਅਪਨੀ ਖੁਰਾਕ ਤਲਾਸ਼ਤੀ ਔਰ ਮਛਲਿਯੋਂ ਕੇ ਤੌਰ ਪਰ ਇਂਸਾਨ ਅਪਨੀ ਖੁਰਾਕ। ਹਮ ਲੋਗ ਭੀ ਬਂਟੀ (ਮਛਲੀ ਪਕਡ਼ਨੇ ਕਾ ਕਾਂਟਾ) ਲੇਕਰ ਅਪਨੇ ਦੁਆਰ ਕੇ ਛੋਰ ਸੇ ਮਛਲੀ ਪਕਡ਼ਨੇ ਲਗਤੇ। ਘਂਟੋਂ ਕੇਚੁਆਂ ਕਾਂਟੇ ਮੇਂ ਡਾਲ ਕਰ ਬੈਠੇ ਰਹਤੇ। ਕਿਸ੍ਮਤ ਕੇ ਹਿਸਾਬ ਸੇ ਰੋਹੂ, ਮਾਂਗੁਰ, ਨੈਨੀ, ਕਤਲਾ, ਝੀਂਗਾ ... ਉਨ ਕਾਟੋਂ ਮੇਂ ਫਂਸ ਜਾਤੀਂ। ਪ੍ਰਕृਤਿ ਬਾਢ਼ ਕੇ ਤੌਰ ਪਰ ਅਪਨੀ ਤਾਕਤ ਕੇ ਇਜਹਾਰ ਕੇ ਸਾਥ ਜ਼ਿਂਦਗੀ ਕੀ ਨਈ ਧਾਰਾ ਕੀ ਰਚਨਾ ਭੀ ਕਰ ਜਾਤੀ ਥੀ। ਹਮ ਸਭੀ ਉਸ ਜੀਵਨ ਧਾਰਾ ਕਾ ਭੀ ਲੁਤ੍ਫ ਉਠਾਤੇ। ਉਸਸੇ ਜੁਡ਼ੀ ਮੁਸ਼੍ਕਿਲੋਂ ਸੇ ਦੋ-ਦੋ ਹਾਥ ਕਰਤੇ ਹੁਏ।

ਗਂਗਾ ਕਾ ਪਾਨੀ ਹਮੇਂ ਕਰੀਬ ਏਕ ਸੇ ਡੇਢ਼ ਮਹੀਨੇ ਤਕ ਇਸੀ ਤਰਹ ਘੇਰੇ ਰਹਤਾ ਥਾ। ਪਾਨੀ ਘਟਨੇ ਕੇ ਇਂਤਜਾਰ ਮੇਂ ਹਾਥ ਪਰ ਹਾਥ ਧਰ ਕਰ ਬੈਠਾ ਤੋ ਰਹਾ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਤਾ। ਇਸਲਿਏ ਲੋਗੋਂ ਨੇ ਬਾਢ਼ ਕੇ ਸਾਥ ਕਈ ਤਰਹ ਕੇ ਏਡ੍ਜਸ੍ਟਮੇਂਟ ਕਿਯੇ ਥੇ। ਖੁਦ ਕੋ ਪੂਰੀ ਤਰਹ ਢਾਲ ਲਿਯਾ ਥਾ। ਹਂਸਨੇ ਖੇਲਨੇ ਕੇ ਕਈ ਨਏ ਤਰੀਕੇ ਈਜਾਦ ਕਿਯੇ ਥੇ। ਵੈਸੇ ਤੋ ਯੇ ਤਰੀਕੇ ਸਦਿਯੋਂ ਪੁਰਾਨੇ ਥੇ, ਲੇਕਿਨ ਉਨਮੇਂ ਵਕ੍ਤ ਕੇ ਸਾਥ ਬਦਲਾਵ ਭੀ ਹੁਆ ਥਾ। ਐਸਾ ਹੀ ਏਕ ਖੇਲ ਥਾ ਝਿਝਰੀ। ਝਿਝਰੀ ਕੀ ਯਾਦ ਆਤੇ ਹੀ ਮੈਂ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਉਠਤਾ ਹੂਂ। ਵੋ ਖੇਲ ਹੀ ਕੁਛ ਐਸਾ ਹੈ, ਮਾਨੋਂ ਏਕ ਬਡ਼ੇ ਕ੍ਰੂਜ ਪਰ ਸਵਾਰ ਹੋਕਰ ਸਮਂਦਰ ਕੇ ਬੀਚ ਉਤਰਨਾ। ਕ੍ਰੂਜ ਕੀ ਊਂਚੀ ਛਤ ਪਰ ਸਵਾਰ ਹੋਕਰ ਆਸਮਾਨ ਮੇਂ ਤਾਰੇ ਗਿਨਨੇ ਜੈਸਾ।

ਆਮਤੌਰ ਪਰ ਝਿਝਰੀ ਅਂਜੋਰਿਯਾ ਰਾਤ ਮੇਂ ਖੇਲਤੇ ਹੈਂ। ਜ਼੍ਯਾਦਾਤਰ ਲੋਗ ਅਂਜੋਰਿਯਾ ਰਾਤ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕੇਂਗੇ। ਇਸੇ ਹਿਂਦੀ ਮੇਂ ਪੂਰ੍ਣਿਮਾ ਔਰ ਅਂਗ੍ਰੇਜੀ ਮੇਂ ਫੁਲ ਮੂਨ ਨਾਇਟ ਕਹਤੇ ਹੈਂ। ਤਬ ਚਾਂਦ ਅਪਨੇ ਪੂਰੇ ਸ਼ਬਾਬ ਪਰ ਹੋਤਾ ਹੈ। ਅਂਜੋਰਿਯਾ ਰਾਤ ਮੇਂ ਬਾਢ਼ ਕੇ ਪਾਨੀ ਮੇਂ ਚਾਂਦ ਕੁਛ ਇਸ ਤਰਹ ਅਪਨੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਘੋਲ ਦੇਤਾ ਮਾਨੋ ਵੋ ਭੀ ਆਸਮਾਨ ਸੇ ਉਤਰਕਰ ਨਦੀ ਜਲ ਸੇ ਅਠਖੇਲਿਯਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹਤਾ ਹੋ ਔਰ ਯੇ ਚਾਹਤਾ ਹੋ ਕਿ ਸਂਸਾਰ ਉਸਕੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਕੋ ਪਾਨੀ ਮੇਂ ਨਿਹਾਰ ਲੇ। ਐਸੇ ਕੀ ਨਜ਼ਰੇਂ ਠਹਰ ਜਾਤੀ ਹੈਂ। ਉਸੀ ਅਂਜੋਰਿਯਾ ਰਾਤ ਮੇਂ ਨਾਵ ਪਰ ਚੌਕੀ ਰਖ ਦੀ ਜਾਤੀ। ਟॉਰ੍ਚ, ਲਾਲਟੇਨ, ਢੋਲ, ਮਝੀਰੇ ਲੇਕਰ ਲੋਗ ਸਵਾਰ ਹੋ ਜਾਤੇ। ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ ਸੇ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾ ਕਰਤੇ ਹੁਏ, ਅਪਨੀ ਸਲਾਮਤੀ ਕੀ ਦੁਆ ਮਾਂਗਤੇ ਹੁਏ।

ਸਿਕਿਯਾ ਚੀਰਯ ਚਿਰੀ
ਨੈਯਾ ਸੀਰੀ ਜਵਲੋਂ
ਰਾਮ ਸਾਗਰਵਾ ਬਾਂਧ ਨਾ
ਕਵਨਾ ਘਾਟ ਉਤਰੇ ਹੋ ਪਰਦੇਸਿਯਾ
ਰਾਮ ਸਾਗਰਵਾ ਬਾਂਧ ਨਾ

((ਭਗਵਾਨ ਇਸ ਨਾਵ ਕੀ ਹਿਫਾਜਤ ਕਰਨਾ। ਲਕਡ਼ੀ ਕੋ ਚੀਰ ਚੀਰ ਕਰ ਬਨਾਈ ਗਈ ਯੇ ਨਾਵ ਸਾਗਰ ਮੇਂ ਚਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਰ ਸਵਾਰ ਪਰਦੇਸੀ ਕੋ ਕਿਸੀ ਘਾਟ ਪਰ ਉਤਰਨਾ ਹੈ))

...... ਸੁਰੋਂ ਮੇਂ ਹੀ ਇਸਕਾ ਜਵਾਬ ਭੀ ਦਿਯਾ ਜਾਤਾ

ਸਿਕਿਯਾ ਚੀਰਯ ਚਿਰੀ
ਨੈਯਾ ਸੀਰੀ ਜਵਲੋਂ
ਰਾਮ ਸਾਗਰਵਾ ਬਾਂਧ ਨਾ
ਰਾਮ ਘਾਟ ਉਤਰੇ ਹੋ ਪਰਦੇਸਿਯਾ
ਰਾਮ ਸਾਗਰਵਾ ਬਾਂਧ ਨਾ
((ਭਗਵਾਨ ਇਸ ਨਾਵ ਕੀ ਹਿਫਾਜਤ ਕਰਨਾ। ਲਕਡ਼ੀ ਕੋ ਚੀਰ ਚੀਰ ਕਰ ਬਨਾਈ ਗਈ ਯੇ ਨਾਵ ਸਾਗਰ ਮੇਂ ਚਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਰ ਸਵਾਰ ਪਰਦੇਸੀ ਰਾਮ ਘਾਟ ਪਰ ਉਤਰੇਗਾ।))

ਹੋ ਸਕਤਾ ਹੋ ਕਿ ਸੁਰੋਂ ਸੇ ਸਜੇ ਉਸ ਸਵਾਲ ਜਵਾਬ ਕਾ ਮਤਲਬ ਮੈਂ ਠੀਕ ਸੇ ਨਹੀਂ ਸਮਝਾ ਸਕਾ ਹੂਂ। ਲੇਕਿਨ ਉਸੀ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾ ਕੇ ਸਾਥ ਲੋਗ ਨਾਵ ਕੋ ਲਹਰੋਂ ਮੇਂ ਢਕੇਲ ਦੇਤੇ ਔਰ ਜਸ਼੍ਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਤਾ। ਬੀਚ ਧਾਰਾ ਮੇਂ ਲੇ ਜਾਕਰ ਨਾਵਿਕ ਲਂਗਰ ਡਾਲਤੇ ਔਰ ਨਾਵ ਲਹਰੋਂ ਪਰ ਝੂਲਨੇ ਲਗਤੀ ... ਢੋਲ, ਮਝੀਰੇ ਸੇ ਨਿਕਲੇ ਸੁਰ ਲਹਰੋਂ ਮੇਂ ਘੁਲਨੇ ਲਗਤੇ ... ਰਾਮਾਯਣ ਕੀ ਚੌਪਾਇਯਾਂ ਗਾਯੀ ਜਾਨੇ ਲਗਤੀ... ਬੀਚ ਬੀਚ ਮੇਂ ਜੋਰਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਤੀ... ਬੋਲੋ ਸਿਯਾਪਤਿ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਜੀ ਕੀ ਜੈ ... ਏਕ ਨਈ ਤਰਂਗ ਪੈਦਾ ਹੋਤੀ ਜੋ ਨਾਵ ਪਰ ਹੋਤੇ ਹੁਏ ਭੀ ਸਬਕੋ ਭੀਗੋ ਕਰ ਚਲੀ ਜਾਤੀ ... ਤਨ ਸੂਖਾ ਮਗਰ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮ ਔਰ ਭਕ੍ਤਿ ਰਸ ਮੇਂ ਡੂਬਾ ਹੁਆ। ਹਰ ਕੋਨੇ ਮੇਂ ਚੌਕੀ ਪਰ ਨਾਚਤੇ-ਝੂਮਤੇ ਲੋਗ ਔਰ ਅਲਗ-ਅਲਗ ਸੁਰ ... ਵੋ ਸਂਗੀਤ ਔਰ ਨਾਚ ਆਜ ਭੀ ਜੇਹਨ ਮੇਂ ਤਾਜਾ ਹੈ। ਉਸਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਲਿਖਤੇ ਹੁਏ ਚੇਹਰੇ ਪਰ ਮੁਸ੍ਕਾਨ ਖਿਲ ਆਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਪਨੇ ਬਚਪਨ ਮੇਂ ਲੌਟ ਚੁਕਾ ਹੂਂ ਔਰ ਕੁਛ ਪਲ ਕੇ ਲਿਏ ਹੀ ਸਹੀ, ਉਸੇ ਜੀਨਾ ਚਾਹਤਾ ਹੂਂ।

ਤਾਰੀਖ - २२ ਜੂਨ, २००८

ਦਿਨ - ਰਵਿਵਾਰ, ਵਕ਼੍ਤ - १६.१०, ਜਗਹ - ਦਿਲ੍ਲੀ

ਮੁਝਸੇ ਨਈ ਤਕਦੀਰ ਲੇ ਜਾਇਯੇ

ਹੁਜੂਰ, ਮੇਹਰਬਾਨ, ਕਦਰਦਾਨ!
ਮੈਂ ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਕਾ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਹੂਂ,
ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਹਰ ਤਰਹ ਕੇ ਸ਼ਬ੍ਦ ਹੈਂ.
ਪੈਸੇ ਦੀਜਿਯੇ,
ਜਰੂਰਤ ਕੇ ਸ਼ਬ੍ਦ ਲੇ ਜਾਇਯੇ.
ਅਗਰ ਆਪਨੇ ਕਿਸੀ ਕਾ ਕ਼ਤ੍ਲ ਕਿਯਾ ਹੈ,
ਮਗਰ ਕ਼ਾਤਿਲ ਕਹਲਾਨੇ ਸੇ ਬਚਨਾ ਚਾਹਤੇ ਹੈਂ,
ਤੋ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਆਇਯੇ,
ਮੈਂ ਕ਼ਤ੍ਲ ਕੋ ਹਾਦਸਾ ਬਤਾ ਦੂਂਗਾ.
ਯਕੀਨ ਮਾਨਿਯੇ,
ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਮੇਂ ਬਡ਼ੀ ਤਾਕਤ ਹੋਤੀ ਹੈ,
ਸਾਰਾ ਖੇਲ ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਕਾ ਹੈ,
ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਸੇ ਹੀ ਦੁਨਿਯਾ ਚਲਤੀ ਹੈ.
ਮੇਰੀ ਔਰ ਆਪਕੀ ਬਿਸਾਤ ਕ੍ਯਾ,
ਸ਼ਬ੍ਦ ਬਦਲਨੇ ਪਰ ਦੇਸ਼ੋਂ ਕੀ ਤਕਦੀਰ ਬਦਲ ਜਾਤੀ ਹੈ.
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹੀਂ ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਕੋ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਤਾ ਹੂਂ,
ਝੂਠ ਕੋ ਸਚ ਬਨਾਨੇ ਕੇ ਫਨ ਮੇਂ ਮਾਹਿਰ ਹੂਂ.
ਬਸ ਆਪ ਪੈਸੇ ਫੇਂਕਿਯੇ,
ਮੁਝਸੇ ਅਪਨੀ ਜਰੂਰਤ ਕੇ ਸ਼ਬ੍ਦ,
ਔਰ ਅਪਨੀ ਨਈ ਤਕਦੀਰ ਲੇ ਜਾਇਯੇ।

ਸ਼ਬ੍ਦ ਧੋਖਾ ਦੇ ਗਏ

ਆਜ ਕਾਫੀ ਕੁਛ ਲਿਖਨੇ ਕਾ ਮਨ ਕਰ ਰਹਾ ਥਾ। ਕਈ ਮੁਦ੍ਦੇ ਜੇਹਨ ਮੇਂ ਥੇ।

ਪਹਲਾ ਮੁਦ੍ਦਾ - ਗੀਤ ਭਾਈ ਕੇ ਬ੍ਲॉਗ ਪਰ ਏਕ ਦਿਨ ਪਹਲੇ ਦੁਨ੍ਯਾ ਕੀ ਕਵਿਤਾ “ਕਲ ਮੈਂਨੇ ਏਕ ਦੇਸ਼ ਖੋ ਦਿਯਾ” ਪਢ਼ੀ। ਲਗਾ ਯੇ ਹਕ਼ੀਕ਼ਤ ਮੇਰੀ ਭੀ ਹੈ। ਅਪਨਾ ਦੇਸ ਤੋ ਮੈਂ ਭੀ ਖੋ ਚੁਕਾ ਹੂਂ। ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ, ਮਗਰ ਆਧਾ ਜਰੂਰ। ਦੁਨ੍ਯਾ ਕੇ ਦਰ੍ਦ ਕੇ ਦਾਮਨ ਕੋ ਥਾਮ ਕਰ ਬਹੁਤ ਕੁਛ ਲਿਖਨੇ ਕਾ ਮਨ ਕਰ ਰਹਾ ਹੈਂ, ਲੇਕਿਨ ਕਾਫੀ ਮਸ਼ਕ੍ਕਤ ਕੇ ਬਾਦ ਭੀ ਵਿਚਾਰੋਂ ਕੋ ਏਕ ਧਾਗੇ ਮੇਂ ਪਿਰੋ ਨਹੀਂ ਸਕਾ।

ਦੂਸਰਾ ਮੁਦ੍ਦਾ - ਸੀਬੀਆਈ ਕੇ ਨਿਦੇਸ਼ਕ ਵਿਜਯ ਸ਼ਂਕਰ ਕੀ ਮੀਡਿਯਾ ਕੋ ਹਦ ਮੇਂ ਰਹਨੇ ਕੀ ਹਿਦਾਯਤ। ਏਕ ਐਸੀ ਜਾਂਚ ਏਜੇਂਸੀ ਕਾ ਮੁਖਿਯਾ ਅਬ ਮੀਡਿਯਾ ਕੋ ਨਸੀਹਤ ਦੇ ਰਹਾ ਥਾ ਜੋ ਆਜ ਤਕ ਅਪਰਾਧਿਯੋਂ ਕੋ ਬਚਾਨੇ ਕਾ ਕਾਮ ਕਰਤੀ ਆਈ ਹੈ। ਉਸਕੀ ਇਤਨੀ ਹਿਮ੍ਮਤ ਹੁਈ ਤੋ ਇਸਕੇ ਲਿਏ ਕੁਛ ਹਦ ਤਕ ਹਮ ਭੀ ਜਿਮ੍ਮੇਦਾਰ ਹੈਂ। ਮੁਦ੍ਦਾ ਕਾਫੀ ਬਡ਼ਾ ਹੈ ਔਰ ਇਸ ਪਰ ਲਿਖਨੇ ਕੋ ਕਾਫੀ ਕੁਛ ਹੈ, ਲੇਕਿਨ ਕੁਛ ਠੋਸ ਲਿਖ ਨਹੀਂ ਸਕਾ।

ਤੀਸਰਾ ਮੁਦ੍ਦਾ - ਦਿਲ੍ਲੀ ਔਰ ਮੁਂਬਈ ਮੇਂ ਦੋ ਬਡ਼ੇ ਹਾਦਸੇ ਹੁਏ। ਏਕ ਝਟਕੇ ਮੇਂ ਕਈ ਜ਼ਿਂਦਗਿਯਾਂ, ਕਈ ਪਰਿਵਾਰ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਏ ਔਰ ਦੋਨੋਂ ਹੀ ਹਾਦਸੋਂ ਕੇ ਲਿਏ ਸ਼ਰਾਬ ਜਿਮ੍ਮੇਦਾਰ ਹੈ। ਸ਼ਰਾਬ ਜਿਸਕੇ ਦਂਸ਼ ਕੋ ਮੈਂਨੇ ਡੇਢ਼ ਦਸ਼ਕ ਤਕ ਭੋਗਾ ਔਰ ਸ਼ਰਾਬ ਛੋਡ਼ਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਭੀ ਉਸੀ ਦਂਸ਼ ਕੋ ਭੋਗ ਰਹਾ ਹੂਂ। ਮੁਦ੍ਦਾ ਗਂਭੀਰ ਹੈ। ਲਿਖਨੇ ਕਾ ਭੀ ਕਾਫੀ ਮਨ ਥਾ। ਲੇਕਿਨ ਲਿਖ ਨਹੀਂ ਸਕਾ।

ਐਸਾ ਅਕ੍ਸਰ ਹੋਤਾ ਹੈ। ਦਫ੍ਤਰ ਮੇਂ ਖਬਰੋਂ ਕੇ ਬੋਝ ਤਲੇ ਦਬੇ ਹੋਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਭੀ ਜੋ ਸ਼ਬ੍ਦ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਛੋਡ਼ਤੇ, ਵਹੀ ਸ਼ਬ੍ਦ ਮਨ ਕੀ ਬਾਤ ਲਿਖਤੇ ਵਕ੍ਤ ਰਿਸ਼੍ਤਾ ਤੋਡ਼ ਲੇਤੇ ਹੈਂ। ਪਰਾਯੋਂ ਸਾ ਬਰ੍ਤਾਵ ਕਰਨੇ ਲਗਤੇ ਹੈਂ। ਇਸ ਕਦਰ ਕਿ ਦਿਲ ਕੁਛ ਸੋਚਤਾ ਹੈ, ਦਿਮਾਗ ਕੁਛ ਔਰ ਅਂਗੁਲਿਯਾਂ ਕੁਛ ਲਿਖਤੀ ਹੈਂ। ਆਜ ਭੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੁਆ। ਮੈਂ ਕੁਛ ਸਾਰ੍ਥਕ ਲਿਖਨਾ ਚਾਹਤਾ ਥਾ, ਲੇਕਿਨ ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਨੇ ਧੋਖਾ ਦੇ ਦਿਯਾ। ਆਖਿਰ ਮੇਂ ਕੁਛ ਮਨ ਲਾਯਕ ਨਹੀਂ ਲਿਖ ਸਕਨੇ ਕੇ ਅਹਸਾਸ ਕੇ ਸਾਥ ਕਂਪ੍ਯੂਟਰ ਬਂਦ ਕਰ ਰਹਾ ਹੂਂ।

ਤਾਰੀਖ – १७ ਜੂਨ, २००८ (ਮਂਗਲਵਾਰ)
ਵਕ਼੍ਤ – २.१०
ਜਗਹ - ਦਿਲ੍ਲੀ