ਵੈਲੇਨਟਾਇਨ ਡੇ ਆ ਗਯਾ ਹੈ... ਔਰ ਹਵਾ ਮੇ ਖੂਬ ਗਰ੍ਮਜੋਸ਼ੀ ਹੈ... ਵਾਹ ਵਾਹ। ਗਰ੍ਮਜੋਸ਼ੀ ਉਨ ਦਿਲੋਂ ਮੇ ਹੈਂ, ਜੋ ਅਪਨੇ ਪ੍ਯਾਰ ਕਾ ਪਹਲੇ-ਪਹਲ ਇਜ਼ਹਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹਤੇ ਹੈਂ, ਔਰ ਉਨਮੇ ਭੀ ਹੈਂ, ਜਿਨ੍ਹੋਨੇ ਕਰ ਰਖਾ ਹੈ ਬਸ ਕੋਈ ਅਚ੍ਛਾ ਸਾ ਗਿਫ੍ਟ ਦੇਕਰ ਉਸੇ ਪੁਖ੍ਤਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹਤੇ ਹੈਂ, ਔਰ ਉਨਮੇ ਭੀ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਹਂਗਾਮੇ ਕੋ ਰੋਕ ਦੇਨੇ ਕੇ ਲਿਯੇ ਕੁਛ ਭੀ ਕਰਨੇ ਕੀ ਪੂਰੀ ਤੈਯਾਰੀ ਕੇ ਸਾਥ ਹੈਂ। ਕ੍ਯਾ ਮੌਸਮ ਹੈ... ਪਰ ਜਨਾਬ ਗਰ੍ਮਜੋਸ਼ੀ ਵਹੀ ਪਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਹਾਂ ਹੋਨਾ ਚਾਹਿਯੇ... ਪ੍ਰਮਾਣ ਕੇ ਤੌਰ ਪਰ
ਪਿਛਲੇ १० ਦਿਨ ਸੇ ਮੈਨੇ ਅਪਨੇ ਪਰਿਚਿਤੋ ਕੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਮੇ ४० ਸਾਲ ਔਰ ਇਸਕੇ ਊਪਰ ਕੇ ਸਭੀ ਦਮ੍ਪਤਿਯੋਂ ਕੋ ਪੂਛ ਲਿਯਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਇਸ ਦਿਨ ਕੀ ਤੈਯਾਰੀ ਮੇ ਕ੍ਯਾ ਕਿਯਾ... ਜਵਾਬ ਲਗਭਗ ਐਸਾ ਥਾ ਏਕ-ਦੋ ਛੋड़ਕਰ...
ਅਰੇ ਬੇਟਾ ਅਬ ਇਸ ਉਮ੍ਰ ਮੇ ਹਮ ਕਹਾਂ ਇਸ ਦਿਨ ਕੋ ਮਨਾਯੇਂਗੇ
ਅਬ ਵੋ ਬਾਤ ਕਹਾਂ
ਅਬ ਤੋ ਬਸ ਦਿਨ ਕਟ ਰਹੇ ਹੈਂ
ਉਨਕੋ ਹਮਾਰੀ ਇਤਨੀ ਫਿਕ੍ਰ ਨਹੀ, ਹਮ ਕੁਛ ਕਹ ਭੀ ਦੇਂ.. ਤੋ... ਕੋਈ ਫਰ੍ਕ ਨਹੀ ਪड़ੇਗਾ
ਸ਼੍ਸ਼੍ਸ਼੍ਸ਼੍ਸ਼੍ਸ਼੍ਸ਼੍ਸ਼੍ਸ਼੍ਸ਼੍ਸ਼ ਯੇ ਬਾਤੇਂ ਭੀ ਐਸੇ ਖੁਲੇਆਮ ਕੀ ਜਾਤੀ ਹੈਂ
ਯੇ ਭੀ ਕੋਈ ਦਿਨ ਹੈ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀ ਥਾ
ਅਰੇ ਯੇ ਅਂਗ੍ਰੇਜੋਂ ਨੇ ਤੋ ......
ਹਦ ਹੋ ਗਯੀ... ਮੈ ਸੋਚ ਰਹੀ ਥੀ, ਜਿਸਕੇ ਸਾਥ ਤਾ-ਉਮ੍ਰ ਗੁਜਾਰੀ ਹੈ ਔਰ ਬਾਕੀ ਕੀ ਗੁਜਾਰਨੀ ਹੈ ਉਸਸੇ ਪ੍ਯਾਰ ਨਹੀਂ? ਔਰ ਅਗਰ ਹੈ ਤੋ ਇਜਹਾਰ ਕਰਨੇ ਮੇ ਇਤਨੀ ਝਿਝਕ ਕ੍ਯੋਂ? ਕ੍ਯਾ ਪ੍ਯਾਰ ਸਿਰ੍ਫ २० ਕੀ ਉਮ੍ਰ ਕੀ ਧਰੋਹਰ ਹੈ ਜੋ ४० ਤਕ ਜਾਤੇ ਜਾਤੇ ਪੁਰਾਨੀ ਪड़ ਜਾਤੀ ਹੈ? ਜਿਸੇ ਯਾਦ ਕਰਨੇ ਮੇ ਭੀ ਸ਼ਰ੍ਮ ਆਤੀ ਹੈ?
ਮੈ ਤੋ ਸਮਝਤੀ ਥੀ ਕਿ ਪ੍ਯਾਰ ਅਤ੍ਯਂਤ ਹੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਤਾ ਹੈ ਔਰ ਇਸਕੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਕ੍ਤ ਕੇ ਸਾਥ ਔਰ ਗਹਰੀ ਹੋਤੀ ਜਾਤੀ ਹੈ... ਲੇਕਿਨ ਪ੍ਯਾਰ ਤੋ ਕਲਂਕਿਤ, ਅਪਮਾਨਿਤ, ਨਿਰੂਤ੍ਤਰਿਤ ਹੈ.. ਚਲਿਯੇ ਜਾਨੇ ਦੇਤੇ ਹੈਂ, ਮੁਝੇ ਇਸਕਾ ਜਵਾਬ ਚਾਹਿਯੇ ਭੀ ਨਹੀਂ... ਮੈ ਕੁਛ ਔਰ ਹੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹੂਂ। ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਬड़ੇ ਲੋਗੋ ਕੇ ਬੀਚ ਮੇ ਬਚ੍ਚੇ ਕੋ ਨਹੀ ਪड़ਨਾ ਚਾਹਿਯੇ ਇਸਲਿਯੇ ਮੈ ਬਚ੍ਚੋਂ ਮੇ ਬੀਚ ਮੇ ਹੀ ਪड़ਤੀ ਹੂਂ।
ਵੈਸੇ ਬड़ੇ ਹੋ ਯਾ ਬਚ੍ਚੇ ਪ੍ਯਾਰ ਕਲਂਕਿਤ, ਅਪਮਾਨਿਤ ਹੋਤਾ ਹੀ ਹੈ... ਪਰ ਸਵਾਲ ਉਠਤਾ ਹੈ ਕ੍ਯੋਂ? ਕ੍ਯੋਂ? ਹਮਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਮੇ ਭੀ ਪ੍ਯਾਰ ਇਤਨਾ ਅਪਮਾਨਿਤ ਹੋ ਗਯਾ ਹੈ? ਪ੍ਯਾਰ ਕੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਮਿਟ ਗਯੀ ਹੈ/ਰਹੀ ਹੈ... ਬਚਾ ਹੈ ਤੋ... ਪ੍ਯਾਰ ਕੇ ਨਾਮ ਪਰ ਗਂਦਗੀ, ਅਸ਼੍ਲੀਲਤਾ, ਬੇਵਫਾਈ ਔਰ ਨਿਰੂਤ੍ਤਰ ਹੋਤਾ ਪ੍ਯਾਰ...
ਇਸਸੇ ਕੁਛ ਯਾਦ ਆ ਰਹਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਛ ਦਿਨੋ ਪਹਲੇ ਪड़ੋਸ ਮੇ ਕਿਸੀ ਕੋ ਬੇਟਾ ਪੈਦਾ ਹੁਆ, ਕੁਛ ਦਿਨੋ ਬਾਦ ਮੈ ਮਿਲਨੇ ਗਯੀ ਤੋ ਭਈਯਾ ਭਾਭੀ ਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਬੇਟਾ ਜਰਾ ਇਸਕਾ ਔਰਾ ਦੇਖਨਾ, ਮੈਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਬਚ੍ਚੋ ਕੇ ਔਰਾ ਤੋ ਕੁਛ ਖਾਸ ਨਹੀ ਹੋਤੇ ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਔਰਾ ਤੋ ਮਨ ਕਿ ਗਤਿਵਿਧਿਯੋਂ ਪਰ ਜ੍ਯਾਦਾ ਚਲਤਾ ਹੈ ਔਰ ਬਚ੍ਚੇ ਮੇ ਇਸਕੀ ਕਮੀ ਪਾਯੀ ਜਾਤੀ ਹੈ.. ਫਿਰ ਭੀ ਉਨਕੀ ਜਿਦ੍ਦ ਪਰ ਯੂਂ ਹੀ ਥੋड़ਾ ਚੇਕ ਕਿਯਾ ਔਰ ਜੋ ਸਮਝ ਮੇ ਬਤਾਯਾ... ਉਨ੍ਹੋਨੇ ਹਂਸਤੇ ਹੁਏ ਕਹਾ ਕਿ ਯੇ ਬਤਾਓ ਯੇ ਸੀਧਾ ਸਾਧਾ ਹੋਗਾ ਯਾ ਬਦਮਾਸ਼? ਮੈਨੇ ਪੂਛਾ ਕਿ ਆਪਕੋ ਕ੍ਯਾ ਚਾਹਿਯੇ? ਉਨ੍ਹੋਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਮੁਝੇ ਤੋ ਬਦਮਾਸ਼ ਹੀ ਚਾਹਿਯੇ ਸੀਧੇ ਸਾਧੇ ਲड़ਕੇ ਅਚ੍ਛੇ ਨਹੀ ਲਗਤੇ... ਲड़ਕਾ ਵਹੀ ਅਚ੍ਛਾ ਲਗਤਾ ਹੈ ਜੋ १०-१२ ਗਰ੍ਲ ਫ੍ਰੇਨ੍ਡ ਪਟਾਯੇ, ਮਾਰ ਪੀਟ ਕਰੇ....
ਵੇਲ, ਯਹ ਉਨਕੀ ਪਰ੍ਸਨਲ ਚ੍ਵॉਇਸ ਹੈ.. ਮੈ ਨਹੀ ਕਹਤੀ ਕਿ ਸਭੀ ਲੋਗੋ ਕੀ ਹੋਗੀ, ਪਰ ਇਸ ਬਾਤ ਪਰ ਇਂਕਾਰ ਕੌਨ ਕਰ ਸਕਤਾ ਹੈ ਕਿ ਐਸੀ ਚ੍ਵॉਇਸ ਦੂਸਰੇ ਕਿਸੀ ਕੀ ਨਹੀਂ ਹੋਗੀ?
ਐਸੇ ਪਰਿਵੇਸ਼ ਮੇ ਜੋ ਲड़ਕਾ ਪਲੇਗਾ ਵੋ ਕਿਸ ਤਰਹ ਕੇ ਭਵਿਸ਼੍ਯ ਕੋ ਨਿਰੂਪਿਤ ਕਰੇਗਾ... ਕੋਈ ਭੀ ਅਚ੍ਛੇ ਸੇ ਅਂਦਾਜਾ ਲਗਾ ਸਕਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਲड़ਕੇ ਕੇ ਲਿਯੇ ਪ੍ਯਾਰ ਮਹਜ ਖਿਲਵਾड़ ਹੀ ਹੋਗਾ ਔਰ ਕੁਛ ਨਹੀਂ...
ਐਸੀ ਲड़ਕੀ ਕੇ ਲਿਯੇ ਭੀ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਕੀ ਅਪਨੀ ਚ੍ਵॉਇਸ ਹੋਤੀ ਹੈ... ਵੋ ਸੀਧੀ ਸਂਸ੍ਕਾਰੀ, ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਹੋਨੀ ਚਾਹਿਯੇ... ਲड़ਕੀ ਜਿਸ ਪਰਿਵੇਸ਼ ਮੇ ਪਲਤੀ ਹੈ (ਅਧਿਕਾਂਸ਼ਤः) ਪ੍ਯਾਰ ਉਸਕੇ ਲਿਯੇ ਏਕ ਹੌਵੇ ਸੇ ਕਮ ਨਹੀ ਹੋਤਾ... ਘਰ ਮੇ ਲੋਗ ਪ੍ਯਾਰ ਕਾ ਨਾਮ ਤਕ ਆਨੇ ਨਹੀਂ ਦੇਤੇ, ਲड़ਕੀ ਅਪਨਾ ਕੋਈ ਅਨੁਭਵ ਅਪਨੇ ਅਭਿਭਾਵਕ ਸੇ ਬਾਂਟ ਨਹੀ ਪਾਤੀ, ਇਸ ਕਂਡੀਸ਼ਨ ਮੇ ਵਹ ਬਾਹਰ ਮਾਰੀ ਮਾਰੀ ਫਿਰਤੀ ਹੈ/ਫਿਰੇਗੀ ਹੀ... ਆਖਿਰ ਕਹੀਂ ਨਾ ਕਹੀਂ ਉਸੇ ਕੁਛ ਨਾ ਕੁਛ ਤੋ ਚਾਹਿਯੇ ਔਰ ਐਸੇ ਮੇ ਉਸੇ ਕਿਸੀ ਐਸੇ ਲड़ਕੇ ਕਾ ਸਾਥ ਮਿਲ ਜਾਤਾ ਹੈ... ਜੋ ਲड़ਕੀ ਕੇ ਭਾਵਨਾ ਕੋ ਮਹਜ ਖਿਲਵਾड़ ਹੀ ਸਮਝਤਾ ਹੈ... ਔਰ ਜੋ ਹੋਤਾ ਹੈ ਵੋ ਮੁਝੇ ਬਤਾਨੇ ਕੀ ਜਰੂਰਤ ਨਹੀ ਹੈ...
ਪਰ ਇਸਮੇ ਗਲਤੀ ਕਿਸਕੀ ਹੈ? ਇਸ ਤਰਹ ਕੇ ਪਰਿਵੇਸ਼ ਮੇ ਪਲੇ ਯੁਵਕ ਕਿਸੀ ਪਾਰ੍ਕ ਮੇ ਪ੍ਯਾਰ ਕੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਕੋ ਨਜ਼ਰ-ਅਨ੍ਦਾਜ਼ ਕਰਤੇ ਨਜ਼ਰ ਆ ਜਾਯੇਂ ਤੋ ਇਸਮੇ ਕੋਈ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯ ਨਹੀ ਹੋਨਾ ਚਾਹਿਯੇ... ਖਰਾਬੀ ਤੋ ਨੀਵ ਮੇ ਮਿਲੀ ਹੈ ਉਪਰ ਸੇ ਕਿਤਨਾ ਭੀ ਲੀਪਾ ਪੋਤੀ ਕਰ ਲੋ ਬਾਤ ਨਹੀ ਬਨੇਗੀ।
ਅਕ੍ਸਰ ਮੁਝਸੇ ਟੀਨੇਜ ਲड़ਕਿਯਾਂ ਮਿਲਤੀ ਹੈਂ ਔਰ ਅਪਨੇ ਕੁਛ ਅਨਸੁਲਝੇ ਸਵਾਲੋਂ ਕੇ ਜਵਾਬ ਮਾਂਗਤੀ ਰਹਤੀ ਹੈਂ, ਸਵਾਲ ਐਸੇ ਕੋਈ ਭਾਰੀ ਭਰਕਮ ਨਹੀ ਹੋਤੇ ਜਿਨਕਾ ਜਵਾਬ ਉਨਕੇ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਤੇ... ਮੈ ਅਕ੍ਸਰ ਉਨਕੋ ਕਹਤੀ ਹੂਂ ਕਿ ਆਪ ਅਪਨੇ ਮਮਾ ਸੇ ਹੀ ਪੂਛ ਸਕਤੀ ਥੀ... ਤੋ ਜਵਾਬ ਹੋਤਾ ਹੈ ਕਿ ਨਾ ਦੀਦੀ ਵੋ ਤੁਰਨ੍ਤ ਮੁਝੇ ਗਲਤ ਸਮਝ ਲੇਤੀ ਹੈਂ...
ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਕ੍ਯਾ ਮਾਂ ਇਸ ਦੌਰ ਸੇ ਨਹੀ ਗੁਜਰੀ ਹੋਂਗੀ? ਜੋ ਬਦਲਾਵ ਸ਼ਾਰਿਰਿਕ, ਮਾਨਸਿਕ ਹਾਰਮੋਨਲ ਸ੍ਤਰ ਕੇ ਦੌਰ ਸੇ ਯਹ ਲड़ਕੀ ਗੁਜਰ ਰਹੀ ਹੈ... ਉਸਕੀ ਮਾਂ ਕੋ ਭੀ ਗੁਜਰਨਾ ਪड़ਾ ਹੋਗਾ ਔਰ ਆਨੇ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕ ਪੀਢ਼ੀ ਕੋ ਗੁਜਰਨਾ ਪਡ਼ੇਗਾ... ਤਬ ਮਾਂ ਬੇਟੀ ਮੇਂ ਐਸਾ ਰਿਸ਼੍ਤਾ ਕ੍ਯੋਂ ਨਹੀਂ ਬਨ ਪਾਤਾ ਕਿ ਅਪਨੀ ਬੇਟੀ ਕੋ ਇਸ ਨਾਜੁਕ ਦੌਰ ਮੇ ਪੂਰੀ ਸਹਾਯਤਾ ਦੇ, ਉਸਕਾ ਪਥ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਕ ਬਨੇ ਨਾ ਕਿ ਏਕ ਡਿਕ੍ਟੇਟਰ ਬਨ ਜਾਯੇਂ।
ਮਾਤृਤ੍ਵ ਸਮੁਦਾਯ ਮੁਝੇ ਮਾਫ ਕਰੇਂ ਪਰ ਅਧਿਕਾਂਸ਼ ਲड़ਕਿਯੋਂ ਕੀ ਮਾਂ ਯਹੀ ਕਾਮ ਕਰਤੀ ਹੈਂ... ਜਬਕਿ ਮਾਂ ਬੇਟੀ ਕਾ ਰਿਸ਼੍ਤਾ ਅਤ੍ਯਂਤ ਮਧੁਰ ਹੋਨਾ ਚਾਹਿਯੇ... ਇਸ ਰਿਸ਼੍ਤੇ ਪਰ ਅਗਰ ਯੂਂਹੀ ਡਿਕ੍ਟੇਟਰਸ਼ਿਪ ਲਗੀ ਰਹੀ ਤੋ ਪ੍ਯਾਰ ਕੀ ਸ੍ਥਿਤੀ ਇਸਸੇ ਭੀ ਕਹੀਂ ਜ੍ਯਾਦਾ ਭਯਾਵਹ ਹੋਗੀ। ਯਹ ਸੋਚ ਜਬ ਤਕ ਨਹੀ ਬਦਲੇਗੀ ਕਿ ਬੇਟਾ ਭੀ ਬਦਮਾਸ਼ ਨਹੀ ਸ਼ਰੀਫ ਹੋ, ਇਜ੍ਜਤ ਕਰਨਾ ਜਾਨੇ, ਪ੍ਯਾਰ ਕੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਕੋ ਪਹਚਾਨੇ ਵਹ ਅਪਨੇ ਅਨੁਭਵ ਅਪਨੇ ਅਨ੍ਦਰ ਹੋ ਰਹੇ ਬਦਲਾਵ ਕੋ ਸਮਝੇ ਤਬ ਤਕ ਅਚ੍ਛੇ ਯੁਵਕ ਕੇ ਜਨ੍ਮ ਲੇਨੇ ਕਾ ਸਵਾਲ ਹੀ ਨਹੀ ਉਠਤਾ, ਯਹੀ ਬਾਤ ਬੇਟੀ ਕੇ ਲਿਯੇ ਭੀ ਲਾਗੂ ਹੋਤੀ ਹੈ। ਅਗਰ ਐਸਾ ਨਹੀ ਹੁਆ ਤੋ ਪ੍ਯਾਰ ਕਾ ਜੋ ਅਰ੍ਥ ਅਨਰ੍ਥ ਨਿਕਲੇਗਾ/ਨਿਕਲ ਰਹਾ ਹੈ ਵੋ ਸ਼ਰ੍ਮ-ਸਾਰ ਕਰਤਾ ਹੀ ਰਹੇਗਾ... ਚਾਹੇਂ ਕਿਤਨੇ ਭੀ ਬਨ੍ਦਿਸ਼ੇਂ ਲਗਾ ਦੀ ਜਾਯੇਂ... ਜਬ ਤਕ ਨੀਂਵ ਮਜਬੂਤ ਨਾ ਹੋ ਇਮਾਰਤ ਕੋ ਤੋ ਢਹਨਾ ਹੀ ਹੈ...
ਸਮਰ੍ਥ, ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ਾਲੀ, ਚਰਿਤ੍ਰਵਾਨ ਯੁਵਾ ਆਸਮਾਨ ਸੇ ਉਤਰ ਕਰ ਨਹੀਂ ਆਯੇਂਗੇ ਨਾ ਹੀ ਉਨਕੋ ਜਬਰਦਸ੍ਤੀ ਐਸਾ ਬਨਾਯਾ ਜਾ ਸਕੇਗਾ... ਉਸਕੇ ਲਿਯੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਪਡ਼ੇਗੀ ਅਪਨੇ ਹੀ ਘਰ ਸੇ... ਵਰਨਾ ਕਿਤਨੇ ਭੀ ਦਲ ਬਨ ਜਾਯੇ ਇਸ ਅਨਰ੍ਥ ਕੇ ਅਰ੍ਥ ਕੋ ਰੋਕ ਦੇਨਾ ਕਿਸੀ ਕੇ ਬਸ ਕਾ ਨਹੀ ਹੋ ਸਕਤਾ ਔਰ ਜੋ ਹੋਗਾ/ਹੋ ਰਹਾ ਹੈ ਉਸਕੇ ਜਿਮ੍ਮੇਦਾਰ ਆਪ ਹੀ ਹੋਂਗੇ/ਹੈਂ।
ਚਰਿਤ੍ਰ ਕੋਈ ਘੂਂਟੀ ਨਹੀਂ ਹੈਂ ਜਿਸੇ ਪਿਲਾ ਦਿਯਾ ਜਾਯੇ ਔਰ ਪੀਨੇ ਵਾਲਾ ਆਤ੍ਮਸਾਤ ਕਰ ਲੇ। ਬਲ੍ਕਿ ਚਰਿਤ੍ਰ ਹਨਨ ਕ੍ਯੋਂ ਹੋ ਰਹਾ ਹੈ ਇਸਕੇ ਕਾਰਣ ਕੋ ਜਾਨਕਰ ਨਿਵਾਰਣ ਕੀ ਆਵਸ਼੍ਯਕਤਾ ਹੈ... ਵਰਨਾ ਪ੍ਰੇਮ ਦਿਵਸ ਯੂਂਹੀਂ ਅਪਮਾਨਿਤ ਹੋਤਾ ਰਹੇਗਾ ਵੋ ਭੀ ਉਸ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਮੇ ਜਹਾਂ ਰਾਧਾ ਕृਸ਼੍ਣ ਕੀ ਵਨ੍ਦਨਾ ਕੀ ਜਾਤੀ ਹੈ।
ਚਲਿਯੇ ਬਹੁਤ ਹੋ ਲੀ ਭਾਸ਼ਣ ਬਾਜੀ ਅਬ ਹਮ ਜਾ ਰਹੇ ਹੈਂ... ਅਪਨੇ ਪਾਪਾ ਜੀ ਕੋ ਵੇਲੇਨਟਾਇਨ ਡੇ ਵਿਸ਼ ਕਰਨੇ... ਇਸਕੇ ਲਿਯੇ ਹਮਕੋ ਡਂਡੇ ਨਹੀ ਪड़ਨੇ ਵਾਲੇ ਬਲ੍ਕਿ ਬਹੁਤ ਮਜਾ ਆਨੇ ਵਾਲਾ ਹੈ... ਯੇ ਅਲਗ ਬਾਤ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪਾ ਜੀ ਕੇ ਅਚਾਨਕ ਆਯੇ ਬਿਜਨੇਸ ਟੂਰ ਕੇ ਕਾਰਣ ਸਾਰੇ ਪ੍ਲਾਨਿਂਗ ਧਰੀ ਕੀ ਧਰੀ ਰਹ ਗਯੀ... ਪਰ ਹਮ ਤੋ ਰੋਜ ਰੋਜ ਵੇਲੇਨਟਾਇਨ ਡੇ ਮਨਾਤੇ ਹੈਂ, ਵੋ ਭੀ ਨਯੇ ਨਯੇ ਅਂਦਾਜ ਮੇ... ਵੋ ਹਮ ਆਪਕੋ ਫਿਰ ਕਭੀ ਬਤਾਯੇਂਗੇ ਅਭੀ ਥੋड़ੀ ਸੀ ਮਮਾ ਪਾਪਾ ਜੀ ਕੋ ਤਂਗ ਕਰਕੇ ਮਜੇ ਲੇਨੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੈਂ।
ਸਂਦੇਸ਼
