ਸਾਭਾਰ - ਵਿਕਾਸ ਕੁਮਰ www.qalamse.blogspot.com
ਧਰ੍ਮ ਹਮਾਰੇ ਯਹਾਂ ਏਕ ਬੇਹਦ ਸਂਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਵਿਸ਼ਯ ਹੈਂ. ਧਰ੍ਮ ਯਾ ਭਗਵਾਨ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਕੁਛ ਭੀ ਬੋਲਨੇ ਸੇ ਲਾਖੋਂ ਲੋਗੋਂ ਕੀ ਭਾਵਨਾਏਂ ਐਸੇ ਭड़ਕਤੀ ਹੈਂ ਜੈਸੇ ਅਪਨੀ ਪਰਛਾਈਂ ਕੋ ਦੇਖਕਰ ਭੇड़ ਯਾ ਲਾਲ ਕਪड़ੇ ਕੋ ਦੇਖਕਰ ਸਾਂड़ ਭड़ਕਤਾ ਹੈ. ਮੁਝੇ ਤੋ ਲਗਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਸਾਨ ਇਸ ਵਿਸ਼ਯ ਪਰ ਐਸਾ ਭड़ਕਤਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਛ ਦੇਰ ਕੇ ਲਿਏ ਮਰਖਂਡ ਸੇ ਮਰਖਂड़ ਸਾड़ ਭੀ ਸ਼ਰਮਾ ਜਾਏ.
ਕ੍ਯੋਂ ਹਮ ਅਪਨੇ ਧਰ੍ਮ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਆਲੋਚਨਾ ਕਾ ਏਕ ਸ਼ਬ੍ਦ ਭੀ ਨਹੀਂ ਸੁਨਨਾ ਚਾਹਤੇ. ਕ੍ਯੋਂ ਹਮ ਰਾਮ ਕੋ ਨ ਮਾਨਨੇ ਵਾਲੋਂ ਕੋ ਚਲਤੀ ਟ੍ਰੇਨ ਸੇ ਫੇਂਕ ਦੇਨੇ ਕੀ ਧਮਕੀ ਦੇ ਦੇਤੇ ਹੈਂ? ਕ੍ਯੋਂ ਹਮ ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਕੋਈ ਤਰ੍ਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹਤੇ ਔਰ ਤਰ੍ਕਪੂਰ੍ਣ ਬਾਤੋਂ ਕੋ ਭੀ ਅਪਨੀ ਥੋਂਥੀ ਦਲੀਲੋਂ ਸੇ ਪੋਤ ਦੇਨਾ ਚਾਹਤੇ ਹੈਂ?
ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਸੇ ਐਸਾ ਇਸਲਿਏ ਹੋਤਾ ਹੋਗਾ ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਹਮ ਨਹੀਂ ਚਾਹ੍ਤੇ ਕਿ ਕੋਈ ਹਮਾਰੀ ਸੋਚ ਪਰ ਪ੍ਰਹਾਰ ਕਰੇ ਬਲ੍ਕਿ ਯਹ ਚਾਹਤੇ ਹੈਂ ਕਿ ਹਮ ਚੀਜੋਂ ਕੋ ਜੈਸੇ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੈਂ, ਸਮਝ ਰਹੇ ਹੈਂ ਦੂਸਰੇ ਭੀ ਵੈਸਾ ਹੀ ਸਮਝੇਂ ਔਰ ਦੇਖੇਂ. ਉਸੀ ਰਾਹ ਪਰ ਚਲੇਂ ਜਿਸ ਰਾਹ ਪਰ ਹਮ ਚਲ ਰਹੇ ਹੈਂ. ਵੈਸੇ ਤੋ ਭਗਤ ਸਿਂਹ ਕੋ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਮੇਂ ਬਹੁਤ ਇਜ੍ਜਤ ਦੀ ਜਾਤੀ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਧਰ੍ਮ ਔਰ ਭਗਵਾਨ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਕਹੀ ਗਈ ਉਨਕੀ ਬਾਤੋਂ ਕੋ ਲੋਗ ਸਿਰੇ ਸੇ ਨਕਾਰ ਦੇਤੇ ਹੈਂ.
ਮੇਰਾ ਐਸੇ ਕੁਛ ਕਟ੍ਟਰ ਹਿਨ੍ਦੂਓਂ ਸੇ ਪਾਲਾ ਪਰ ਚੁਕਾ ਹੈ. ਆਗੇ ਕੁਛ ਭੀ ਕਹਨੇ ਸੇ ਪਹਲੇ ਮੈਂ ਯਹਾਂ ਏਕ ਬਾਤ ਸਾਫ ਕਰ ਦੇਨਾ ਚਾਹਤਾ ਹੂਂ ਕਿ ਜਿਨ ਲੋਗੋਂ ਸੇ ਮੈਂ ਉਸ ਟ੍ਰੇਨ ਮੇਂ ਮਿਲਾ ਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵ ਹਿਨ੍ਦੂ ਪਰਿਸ਼ਦ ਯਾ ਬਜਰਂਗ ਦਲ ਕੇ ਕਾਰ੍ਯਕਰ੍ਤਾ ਨਹੀਂ ਥੇ ਬਲ੍ਕਿ ਹਮਾਰੇ ਆਪਕੇ ਜੈਸੇ ਆਮ ਲੋਗ ਥੇ. ਜੋ ਏਕ ਆਮ ਜ਼ਿਨ੍ਦਗੀ ਜੀਤੇ ਹੈਂ.
ਬਾਤ ਜ੍ਯਾਦਾ ਪੁਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਮੈਂ ਅਪਨੇ ਭਾਈ ਕੋ ਬਂਗ੍ਲੌਰ ਪਹੂਂਚਾ ਕਰ ਟ੍ਰੇਨ ਸੇ ਪਟਨਾ ਲੌਟ ਰਹਾ ਥਾ. ਸਂਘਮਿਤ੍ਰਾ ਏਕ੍ਸਪ੍ਰੇਸ ਮੇਂ ਮੇਰੇ ਸਾਥ ਜੋ ਔਰ ਸਹਯਾਤ੍ਰੀ ਥੇ ਉਨਮੇ ਸੇ ਜ੍ਯਾਦਾਤਰ ਬਿਹਾਰ ਯਾ ਉਤ੍ਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਕੇ ਥੇ. ਵੋ ਲੋਗ ਭੀ ਅਪਨੇ-ਅਪਨੇ ਬੇਟੇ-ਬੇਟਿਯੋਂ ਕੋ ਪਹੁਂਚਾ ਕਰ ਲੌਟ ਰਹੇ ਥੇ. ਟ੍ਰੇਨ ਮੇਂ ਬੈਠਨੇ ਕੇ ਥੋड़ੀ ਦੇਰ ਬਾਦ ਹੀ ਹਮ ਸਬ ਕੀ ਜਾਨ ਪਹਚਾਨ ਹੋ ਗਈ.
ਸ਼ਮ 6:30 ਕੀ ਗਾड़ੀ ਥੀ ਸੋ ਪਹਲੀ ਰਾਤ ਮੇਂ ਹਲ੍ਕੀ-ਫੁਲ੍ਕੀ ਬਾਤਚੀਤ ਹੁਈ ਔਰ ਫਿਰ ਹਮ ਸਬ ਅਪਨੇ ਅਪਨੇ ਬਰ੍ਥ ਪਰ ਸੋ ਗਏ. ਦੂਸਰੇ ਦਿਨ ਜੈਸੇ-ਜੈਸੇ ਗਾड़ੀ ਆਗੇ ਬਢ ਰਹੀ ਥੀ ਹਮਾਰੀ ਬਾਤਚੀਤ ਭੀ ਪਰਵਾਨ ਚਢ ਰਹੀ ਥੀ. ਦਿਨਭਰ ਵਹੀ ਸਬ ਬਾਤੇਂ ਹੋਤੀ ਰਹੀਂ ਜੋ ਅਕ੍ਸਰ ਟ੍ਰੇਨ ਔਰ ਬਸੋਂ ਮੇਂ ਯਾਤ੍ਰਾ ਕੇ ਦੌਰਾਨ ਹੋਤੀ ਹੈਂ. ਜਿਨ੍ਹੇਂ ਆਪ ਰਾਸ੍ਤਾ ਕਟਾਉ ਬਾਤੇਂ ਭੀ ਕਹ ਸਕਤੇ ਹੈਂ ਲੇਕਿਨ ਜੈਸੇ-ਜੈਸੇ ਦਿਨ ਢਲਨੇ ਲਗਾ ਵੈਸੇ-ਵੈਸੇ ਹੀ ਬਾਤਚੀਤ ਕਾ ਮਾਹੌਲ ਭੀ ਬਦਲਨੇ ਲਗਾ.
ਹਮ ਲੋਗੋਂ ਕੇ ਸਾਥ ਏਕ ਮੁਸ੍ਲਿਮ ਲड़ਕਾ ਭੀ ਸਫਰ ਕਰ ਰਹਾ ਥਾ. ਵਹ ਜ੍ਯਾਦਾ ਪਢਾ ਲਿਖਾ ਨਹੀਂ ਜਾਨ ਪड़ਤਾ ਥਾ. ਬਾਤ ਕਹੀਂ ਸੇ ਘੂਮਤੇ ਫਿਰਤੇ ਧਰ੍ਮ ਔਰ ਖਾਸਕਰ ਇਸ੍ਲਾਮ ਧਰ੍ਮ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਹੋਨੇ ਲਗੀ ਥੀ. ਕਰੀਬ ਕਰੀਬ ਚਾਰ ਲੋਗ ਆਰੋਪ ਲਗਾ ਰਹੇ ਥੇ ਔਰ ਅਕੇਲੇ ਵਹ ਲड़ਕਾ ਅਪਨੀ ਪੂਰੀ ਕ੍ਸ਼ਮਤਾ ਸੇ ਅਪਨੇ ਧਰ੍ਮ ਕਾ ਬਚਾਵ ਕਰ ਰਹਾ ਥਾ. ਇਸ ਸਬ ਮੇਂ ਏਕ ਮੋਟੇ ਤਾਜੇ ਪਂਡਿਤ ਜੀ ਭੀ ਥੇ ਜੋ ਉਤ੍ਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਸੇ ਤਾਲ੍ਲੁਕ ਰਖਤੇ ਥੇ.
ਵੋ ਕੁਛ ਜ੍ਯਾਦਾ ਹੀ ਆਰੋਪ ਲਗਾ ਰਹੇ ਥੇ. ਜੈਸੇ ਇਸ ਧਰ੍ਮ ਮੇਂ ਤੋ ਬਚ੍ਚੇ ਕੋ ਪੈਦਾ ਹੋਤੇ ਹੀ ਮਾਰਕਾਟ ਸਿਖਾਯਾ ਜਾਤਾ ਹੈ. ਵੋ ਅਪਨੀ ਬਾਤ ਕੋ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਹਰ ਫਾਲਤੂ ਸੇ ਫਾਲਤੂ ਤਰ੍ਕ ਕਾ ਸਹਾਰਾ ਲੇ ਰਹੇ ਥੇ.
ਜੈਸੇ ਅਪਨੀ ਉਪਰ ਕਹੀ ਬਾਤ ਕੋ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਉਨ੍ਹੋਂਨ ਤਰ੍ਕ ਦਿਯਾ ਕਿ ਮੁਸ੍ਲਮਾਨੋਂ ਮੇਂ ਲड़ਕੋਂ ਕਾ ਖਤਨਾ ਹੋਤਾ ਹੈ ਔਰ ਖਤਨਾ ਇਸਲਿਏ ਹੋਤਾ ਹੈ ਕਿ ਵੋ ਖੂਨ ਦੇਖ ਸਕੇ ਔਰ ਆਗੇ ਕੇ ਲਿਏ ਤੈਯਾਰ ਹੋ ਸਕੇ.
ਇਨ ਸਬ ਕੇ ਬੀਚ ਮੈਂ ਚੁਪ ਥਾ ਔਰ ਸੋਚ ਰਹਾ ਥਾ ਕਿ ਜਲ੍ਦੀ ਸੇ ਜਲ੍ਦੀ ਯਹ ਵਿਸ਼ਯ ਬਂਦ ਹੋ ਲੇਕਿਨ ਵੋ ਤੋ ਬੋਲਤੇ ਹੀ ਜਾ ਰਹੇ ਥੇ. ਉਨ੍ਹੇਂ ਪਤਾ ਥਾ ਕਿ ਮੈਂ ਪੇਸ਼ੇ ਸੇ ਪਤ੍ਰਕਾਰ ਹੂਂ ਸੋ ਉਨ੍ਹੋਨੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਰਾਯ ਮਾਗੀਂ. ਲੇਕਿਨ ਮੈਂਨੇ ਕੁਛ ਭੀ ਕਹਨੇ ਸੇ ਮਨਾ ਕਰ ਦਿਯਾ. ਅਬ ਉਨਕੇ ਸਾਥ-ਸਾਥ ਪਟਨਾ ਕੇ ਭੀ ਕੁਛ ਲੋਗੋਂ ਨੇ ਮੁਝਸੇ ਬੋਲਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਕਹਾ.
ਮੈਂ ਬੋਲਨਾ ਤੋ ਚਾਹਤਾ ਹੀ ਥਾ ਲੇਕਿਨ ਮਾਹੌਲ ਕੋ ਦੇਖਕਰ ਚੁਪ ਥਾ. ਮੈਂਨੇ ਉਨ ਸਭੀ ਸੇ ਕਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਵਿਸ਼ਯ ਮੇਂ ਇਸਲਿਏ ਕੁਛ ਨਹੀਂ ਬੋਲਨਾ ਚਾਹਤਾ ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸੀ ਭੀ ਧਰ੍ਮ ਔਰ ਕਿਸੀ ਭੀ ਭਗਵਾਨ ਨਾਮਕ ਸਤ੍ਤਾ ਪਰ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਤਾ. ਪਰ ਬੋਲਨਾ ਪड़ਾ. ਉਤ੍ਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਵਾਲੇ ਪਂਡਿਤ ਜੀ ਨੇ ਮੁਝ ਪਰ ਸਵਾਲੋਂ ਕੀ ਝਰੀ ਲਗਾ ਦੀ. ਜੈਸੇ ਮੇਰੇ ਪਾਪਾ ਕਾ ਕ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮ ਹੈ? ਅਗਰ ਭਗਵਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤੋ ਯਹ ਦੁਨਿਯਾ ਕੈਸੇ ਚਲਤੀ ਹੈ? ਅਗਰ ਕੋਈ ਸ਼ਕ੍ਤਿ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤੋ ਮੈਂ ਕਹਾਂ ਸੇ ਪੈਦਾ ਹੁਆ?
ਯੇ ਵਹੀ ਕੁਛ ਸਵਾਲ ਥੇ ਜੋ ਹਰ ਏਕ ਆਸ੍ਤਿਕ, ਏਕ ਨਾਸ੍ਤਿਕ ਕੇ ਸਾਮਨੇ ਰਖਤਾ ਹੈ. ਮੈਂਨੇ ਭੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀ ਜਬਾਵ ਦੇਨੇ ਕੀ ਔਰ ਉਨ੍ਹੇਂ ਸਂਤੁਸ਼੍ਟ ਕਰਨੇ ਕੀ ਲੇਕਿਨ ਵੋ ਨਹੀਂ ਮਾਨੇ. ਮੈਂਨੇ ਅਪਨੀ ਬਾਤ ਕੋ ਭਗਤ ਸਿਂਹ ਔਰ ਰਾਹੁਲ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਯਨ ਕੇ ਸਹਾਰੇ ਭੀ ਕਹਨੇ ਕੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀ ਲੇਕਿਨ ਕੋਈ ਫਯਦਾ ਹੋਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾ. ਹਾਲਾਤ ਇਸ ਤਰਹ ਕੇ ਹੋ ਗਏ ਥੇ ਕਿ ਉਸ ਪੂਰੇ ਡ੍ਬ੍ਬੇ ਮੇਂ ਕੇਵਲ ਦੋ ਲੋਗ ਬੋਲ ਰਹੇ ਥੇ. ਏਕ ਪਂਡਿਤ ਜੀ ਔਰ ਏਕ ਮੈਂ.
ਕੁਛ ਲੋਗ ਬੀਚ-ਬੀਚ ਮੇਂ ਪਂਡਿਤ ਜੀ ਕੇ ਸਾਥ ਹੋ ਜਾਤੇ ਥੇ. ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਅਕੇਲਾ ਪड़ ਰਹਾ ਥਾ. ਸੋ ਸੋਚਾ ਕਿ ਬਾਤ ਹੀ ਬਂਦ ਕਰ ਦੂਂ. ਲੇਕਿਨ ਵੋ ਮੁਝੇ ਐਸਾ ਭੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ ਦੇ ਰਹੇ ਥੇ. ਉਨਕੀ ਬੇ ਤਰ੍ਕ ਕੀ ਬਾਤੇਂ ਸੁਨ-ਸੁਨ ਕਰ ਮੁਝੇ ਗੁਸ੍ਸਾ ਆ ਰਹਾ ਥਾ ਲੇਕਿਨ ਮੈਂ ਸਂਯਮ ਸੇ ਉਨਕੀ ਹਰ ਬਾਤ ਕਾ ਜਵਾਬ ਦੇਨੇ ਕੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹਾ ਥਾ. ਉਨਕਾ ਚੇਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਗਯਾ ਥਾ. ਵੋ ਬੋਲਤੇ-ਬੋਲਤੇ ਮੇਰੇ ਬਿਲਕੁਲ ਪਾਸ ਵਾਲੀ ਸੀਟ ਪਰ ਆ ਗਏ ਥੇ.
ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਇਤਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਗ ਜੋ ਧਰ੍ਮ ਔਰ ਭਗਵਾਨ ਕੋ ਮਾਨਤੇ ਹੈਂ ਕ੍ਯਾ ਵੋ ਸਾਰੇ ਬੇਵਕੂਫ ਹੈਂ? ਮੈਂਨੇ ਕਹਾ, ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਵੋ ਸਾਰੇ ਲੋਗ ਮੁਝੇ ਅਂਧੇ ਲਗਤੇ ਹੈਂ ਜਿਨ੍ਹੇਂ ਕੇਵਲ ਅਪਨਾ ਧਰ੍ਮ ਔਰ ਅਪਨਾ ਭਗਵਾਨ ਦਿਖਤਾ ਹੈ. ਕ੍ਯਾ ਹੈ ਭਗਵਾਨ ਕਾ ਅਸ੍ਤਿਵ? ਕਿਸਨੇ ਦੇਖਾ ਹੈ ਭਗਵਾਨ ਕੋ
ਯੇ ਅਂਧਾਪਨ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤੋ ਔਰ ਕ੍ਯਾ ਹੈ ਕਿ ਏਕ ਪਥਰ ਕੀ ਮੁਰ੍ਤ੍ਤੀ ਜੋ ਬਿਨਾ ਆਪਕੀ ਮਦਦ ਸੇ ਹਿਲ ਭੀ ਨਹੀਂ ਸਕਤਾ ਉਸਮੇ ਆਪਕੋ ਅਪਨਾ ਭਗਵਾਨ ਦਿਖਤਾ ਹੈ. ਆਪ ਉਸ ਰਾਮ ਕੋ ਜਪਤੇ ਹੈਂ ਔਰ ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਪੁਰੁਸ਼ ਕਹਤੇ ਹੈਂ ਜੋ ਅਪਨੀ ਗਰ੍ਭਵਤੀ ਪਤ੍ਨੀ ਕੋ ਅਕੇਲੇ ਜਂਗਲ ਮੇਂ ਛੋड़ ਦੇਤਾ ਹੈ. ਮੈਂਨੇ ਕਹਾ, ਅਗਰ ਆਪਕੇ ਰਾਮ ਆਜ ਹੋਤੇ ਤੋ ਉਨਕੀ ਪਤ੍ਨੀ ਨੇ ਤਲਾਕ ਲੇ ਲਿਯਾ ਹੋਤਾ ਔਰ ਵੋ ਜੇਲ ਮੇਂ ਸਜਾ ਕਾਟ ਰਹੇ ਹੋਤੇ.
ਮੇਰੇ ਇਤਨਾ ਕਹਤੇ ਹੀ ਉਨਕਾ ਗੁਸ੍ਸਾ ਸਾਤਵੇਂ ਆਸਮਾਨ ਪਰ ਪਹੂਂਚ ਗਯਾ ਔਰ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਮੁਝੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇਤੇ ਹੁਏ ਕਹਾ, “ਅਗਰ ਤੁਮਨੇ ਆਗੇ ਏਕ ਸ਼ਬ੍ਦ ਔਰ ਬੋਲਾ ਤੋ ਯਹੀਂ ਟ੍ਰੇਨ ਸੇ ਫੇਂਕ ਦੂਂਗਾ.”
ਉਨਕੇ ਇਸ ਬੋਲ ਕੇ ਸਾਥ ਹੀ ਵੋ ਬਾਤਚੀਤ ਖਤ੍ਮ ਹੋ ਗਈ. ਵੋ ਅਪਨੇ ਬਰ੍ਥ ਪਰ ਚਲੇ ਗਏ ਔਰ ਸਾਰੇ ਲੋਗ ਮੁਝੇ ਸਾਂਤ੍ਵਨਾ ਦੇਨੇ ਲਗੇ ਔਰ ਮੈਂ ਉਸ ਵਕ੍ਤ ਬਿਲ੍ਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਥਾ. ਆਸਪਾਸ ਖड़ੇ ਕਿਸੀ ਨੇ ਭੀ ਉਨਕੋ ਯਹ ਨਹੀਂ ਕਹਾ ਕਿ ਆਪਨੇ ਗਲਤ ਬੋਲਾ. ਇਸਕੇ ਉਲਟ ਕੁਛ ਲੋਗ ਮੁਝੇ ਹੀ ਸਮਝਾ ਰਹੇ ਥੇ ਕਿ ਐਸੇ ਨਹੀਂ ਬੋਲਨਾ ਚਾਹਿਏ ਥਾ.
ਸ਼ਾਯਦ ਸਹੀ ਕਹ ਰਹੇ ਥੇ ਵੋ ਲੋਗ ਕਿ ਮੁਝੇ ਅਪਨੇ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਰਖਨੇ ਚਾਹਿਏ ਥੇ. ਚੁਪ ਰਹਨਾ ਚਾਹਿਏ ਥਾ ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਯਹਾਂ ਵੈਸੇ ਲੋਗ ਨਹੀਂ ਚਾਹਿਏ ਜੋ ਧਰ੍ਮ ਕੇ ਪਾਖਂਡ ਮੇਂ ਨਹੀਂ ਪड़ਨਾ ਚਾਹਤੇ ਹੈਂ ਔਰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਖੁਲ ਕਰ ਬੋਲਨਾ ਚਾਹਤੇ ਹੈਂ.
