ਆਰਜ਼ੂ

ਤੂ ਕੈਸਾ ਤੇਰਾ ਮੈਕ਼ਦਾ ਕੈਸਾ ਸਾਕੀ,
ਤੁਝਸੇ ਮਿਲਕਰ ਭੀ ਹੈ ਅਬ ਪ੍ਯਾਸ ਬਾਕੀ|

ਅਬ ਕ੍ਯਾ ਕਰੇਗੇਂ ਮੈਕ਼ਦੇ ਕਾ ਸਾਕੀ|
ਨ ਪੀਨੇ ਕੀ ਆਰਜ਼ੂ ਨ ਅਬ ਤਸ਼ਨਗੀ ਬਾਕੀ|

ਜਬ ਦੋ ਕ਼ਦਮ ਚਲਨੇ ਕੋ ਹੈ ਮਜਬੂਰ,
ਨ ਸਫਰੇ ਸ਼ੌਕ ਨ ਅਬ ਮਂਜ਼ਿਲੇ ਤਲਬ ਬਾਕੀ|

ਗੁਲਿਸ੍ਤਾਂ ਕੋ ਲਗ ਗਈ ਖਿਜਾ ਕੀ ਨਜ਼ਰ,
ਫੂਲੋਂ ਮੇਂ ਸ਼ਗੁਫ੍ਤਗੀ ਨ ਅਬ ਤਾਜ਼ਗੀ ਬਾਕੀ|

ਖਵਾਹਿਸ਼ੇ ਤੋ ਹੈ ਫ਼ਿਤ੍ਰਤੇ ਨਫਸ ਕੀ ਤਡ਼ਫ
ਨ ਰਂਜੋ ਅਲਮ ਨ ਅਬ ਦਰ੍ਦੋ ਸਿਤਮ ਬਾਕੀ|

ਇਸ ਖੁਦਪਰਸ੍ਤ ਜਹਾਂ ਮੇਂ ਅਬ 'ਸ਼ਕੀਲ',
ਨ ਦੋਸ੍ਤੀ ਨ ਕਿਸੀ ਸੇ ਅਬ ਦੁਸ਼੍ਮਨੀ ਬਾਕੀ|

ਬਿਜਲਿਯਾਂ

ਹਮ ਪਰ ਯੇ ਜ਼ੁਲ੍ਮਤ ਕਹਾਂ ਤਕ,
ਯੇ ਜਫ਼ਾ ਯੇ ਸਿਤਮ ਕਹਾਂ ਤਕ|

ਯੇ ਤੇਰੇ ਹੁਸ੍ਨ ਕੀ ਅਦਾਏ ਹੈ' ਸ਼ਕੀਲ',
ਤੇਰਾ ਗ਼ਮ ਆਖ਼ਿਰ ਉਠਾਯੇ ਕਹਾਂ ਤਕ|

ਸਿਤਮ ਹੈ ਯਾ ਕਰਮ ਆਜਮਾਏ ਕਹਾਂ ਤਕ,
ਜ਼ਖ੍ਮੇ ਦਿਲ ਅਪਨੇ ਗਿਨਾਯੇ ਕਹਾਂ ਤਕ|

ਤੋਹਮਤ ਹੈ ਹਮ ਪਰ ਬੇ-ਵਫਾਈ ਕਾ ਤੇਰਾ,
ਗਿਲਾ ਅਪਨੇ ਦਿਲ ਕਾ ਸੁਨਾਯੇ ਕਹਾਂ ਤਕ|

ਯੇ ਹੁਸ੍ਨੋਂ ਅਦਾਯੋਂ ਕੀ ਘਟਾਏ ਕਹਾਂ ਤਕ,
ਯੇ ਬਿਜਲਿਯਾਂ ਹਮ ਪਰ ਗਿਰੇਗੀਂ ਕਹਾਂ ਤਕ|

ਬੇਗਾਨਾ

ਇਸ਼੍ਕ਼ ਮੇਂ ਲੋਗ ਹਮੇਂ ਦੀਵਾਨਾ ਕਹਨੇ ਲਗੇ ,

ਅਪਨੇ ਹੀ ਖੁਦ ਹਮੇਂ ਬੇਗਾਨਾ ਕਹਨੇ ਲਗੇ|

ਆਸ਼ਿਕ਼ੋਂ ਕੋ ਕਬ ਬਖ੍ਸ਼ਾ ਹੈ ਜ਼ਮਾਨੇ ਨੇ,
ਹਰ ਅਦਾ ਕੋ ਹੀ ਆਸ਼ਿਕ਼ਾਨਾ ਕਹਨੇ ਲਗੇ|

ਜੋ ਗੁਜ਼ਰੇ ਹਮ ਤੇਰੇ ਦਰ ਸੇ ਜਬ ਏਕ ਦਮ,
ਤੇਰੇ ਦਰ ਕੋ ਹਮਾਰਾ ਆਸ੍ਤਾਨਾ ਕਹਨੇ ਲਗੇ|

ਇਸ਼੍ਕ਼ ਤੋ ਫ਼ਿਤ੍ਰਤ ਹੈ ਇਂਸਾ ਕੇ ਮਿਜ਼ਾਜ ਕੀ,
ਕ੍ਯੋਂ ਸਬ ਹਮੇਂ ਉਨਕਾ ਦੀਵਾਨਾ ਕਹਨੇ ਲਗੇ|

ਕਿਸਕਾ ਜ਼ੋਰ ਚਲਾ ਹੈ ਭਲਾ ਇਸ਼੍ਕ਼ ਪਰ,

ਮੁਹਬ੍ਬਤ ਕੋ ਕ੍ਯੋਂ ਗ਼ਮ ਉਠਾਨਾ ਕਹਨੇ ਲਗੇ|

ਹੁਸ੍ਨ ਕੋ ਹੈ ਕਹਾਂ ਤਬੋ-ਤਾਬ ਇਸ਼੍ਕ਼ ਕੇ ਬਿਨਾ,

ਕ੍ਯੋਂ ਹਮਾਰੇ ਕਲਾਮ ਕੋ ਸੂਫ਼ਿਯਾਨਾ ਕਹਨੇ ਲਗੇ|

ਫ਼ਨਾ ਹੈ ਹਰ ਜ਼ਰ੍ਰਾ ਇਸ ਕਾਯਨਾਤੇ ਜਹਾਂ ਕਾ,
ਹਮਾਰੇ ਇਸ਼੍ਕ਼ ਕੋ ਕ੍ਯੋਂ ਅਫਸਾਨਾ ਕਹਨੇ ਲਗੇ|

ਖ਼ੁਦਾ ਮਹਫੂਜ਼ ਰਖੇ ਇਸ਼੍ਕ਼ ਕੋ ਹਰ ਦਿਲ ਮੇਂ,
ਹਮਾਰੇ ਦਿਲ ਕੋ ਕ੍ਯੋਂ ਆਸ਼ਿਯਾਨਾ ਕਹਨੇ ਲਗੇ|

ਆਖੋਂ ਮੇਂ ਕਸ਼ਿਸ਼,ਸੀਨੇ ਮੇਂ ਤਪਿਸ਼ ਹੈ ਫਿਤ੍ਰਤੇ ਦਿਲ,
ਫਿਰ ਕ੍ਯੋਂ'ਸ਼ਕੀਲ' ਹਮੇਂ ਸਬ ਦੀਵਾਨਾ ਕਹਨੇ ਲਗੇ|

ਆਵਾਰਗੀ

ਮੈ ਸੇ ਸੇਰ ਹੋਤੀ ਹੈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਸ਼ਨਗੀ ਮੇਰੀ,
ਖੂਬ ਮਜ਼ੇ ਸੇ ਗੁਜ਼ਰ ਰਹੀ ਹੈ ਅਬ ਜ਼ਿਂਦਗੀ ਮੇਰੀ|


ਪੂਜਤਾ ਹੂਂ ਬੁਤਖਾਨੇ ਮੇਂ ਜਾਕਰ ਦੇਵਤਾਓਂ ਕੋ,
ਖ਼ੁਦਾ ਵਾਹਿਦ ਪਰ ਮੁਨਹਸਿਰ ਕਹਾਂ ਬਂਦਗੀ ਮੇਰੀ|


ਜਿਸਸੇ ਚਾਹਤਾ ਹੂਂ ਤਬਿਯਤ ਬਹਲਾਤਾ ਹੂਂ ਅਪਨੀ,
ਜਿਸਸੇ ਚਾਹਤਾ ਹੂਂ ਬੁਝਾ ਲੇਤਾ ਹੂਂ ਦਿਲ ਲਗੀ |


ਮਨ੍ਜ਼ਿਲੋਂ ਸੇ ਭੀ ਆਗੇ ਮਨ੍ਜ਼ਿਲੇ ਜ਼ਿਂਦਗੀ ਮੇਰੀ,
ਮਨ੍ਜ਼ਿਲ ਕੀ ਜੁਸ੍ਤਜੂ ਹੈ ਅਬ ਆਵਾਰਗੀ ਮੇਰੀ|


ਮੈ ਭੀ ਪੀਤਾ ਹੂਂ ਔਰ ਸਾਕੀ ਭੀ ਹੈ ਸਾਥ ਮੇਰੇ ,
ਬਡ਼ਾ ਹੀ ਲੁਤ੍ਫ਼ ਦੇਤੀ ਹੈ ਜ਼ਿਂਦਗੀ-ਏ-ਮੈਕਸ਼ੀ ਮੇਰੀ|


ਪੀ ਕੇ ਬਦਾ ਅਕ੍ਸਰ ਨਸ਼ੇ ਮੇਂ ਡੂਬਾ ਰਹਤਾ ਹੂਂ,
ਕਿਤਨੀ ਮਹਫੂਜ਼ ਹੈ ਗਰ੍ਦਿਸ਼ੇ ਦੌਰਾ ਸੇ ਬੇਖੁਦੀ ਮੇਰੀ|


ਹਸ਼ੋਖਿਰਦ ਕੋ ਭੀ ਅਬ ਹੈ ਜ਼ਰੂਰਤ ਮੇਰੀ,
ਹਸਦ ਹੈ ਜ਼ਮਾਨੇ ਕੋ ਅਬ ਜਿਨ੍ਦਜ਼ੀ ਮੇਰੀ|


ਮੇਰੀ ਪਰਵਾਜ਼ ਮੇਂ ਬਲਾਨ੍ਦਿਯਾਂ ਹੈ ਫ਼ਲਕ ਕੀ'ਸ਼ਕੀਲ'
ਆਸਮਾਂ ਪਰ ਮੁਤਮਵ੍ਵਿਜ਼ ਹੈ ਅਬ ਦੀਵਾਨਗੀ ਮੇਰੀ|

(ਮੈ-ਸ਼ਰਾਬ, ਤਸ਼ਨਗੀ-ਸ਼ਰਾਬ ਕੀ ਪ੍ਯਾਸ, ਸੇਰ-ਸਂਤੁਸ਼੍ਟਿ, ਵਾਹਿਦ-ਕੇਵਲ ਏਕ, ਬਦਾ- ਸ਼ਰਾਬ,ਹਸ਼ੋਖਿਰਦ- ਅਕ੍ਲ ਔਰ ਤਮੀਜ਼, ਮੁਤਮਵ੍ਵਿਜ਼- ਮੌਜ ਮਾਰਤਾ ਹੁਆ, ਹਸਦ-ਈਰ੍ਸ਼੍ਯਾ

ਮਿਜ਼ਾਜੇ ਗ਼ਮ

ਮਿਜ਼ਾਜੇ ਗ਼ਮ ਕੀ ਜਿਨ੍ਹੇਂ ਕੋਈ ਖ਼ਬਰ ਨਹੀ ਹੋਤੀ,
ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਮੇਂ ਭੀ ਕਹੀ ਉਨ੍ਹੇਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਮਯ੍ਯਸਰ ਨਹੀ ਹੋਤੀ|

ਜੋ ਜਲਤੇ ਹੈ ਚਿਰਾਗ਼ ਬਨ ਕੇ ਤੇਰੀ ਮਹਫਿਲ ਮੇਂ,
ਉਨਕੇ ਘਰ ਮੇਂ ਕਭੀ ਚਿਰਾਗੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀ ਹੋਤੀ|

ਗ਼ਮ-ਐ- ਇਸ਼੍ਕ ਮੇਂ ਜਬ ਤਕ ਨ ਹੁਸ੍ਨ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋ,
ਗ਼ਮ-ਐ- ਮੋਹਬ੍ਬਤ ਮੇਂ ਕਭੀ ਦਿਲਕਸ਼ੀ ਨਹੀ ਹੋਤੀ|

ਬੇ-ਵਫਾਈ ਕੇ ਇਸ ਜਹਾਂ ਮੇਂ ਵਫ਼ਾ ਕਾ ਨਾਮ ਨ ਲੇ,
ਵਫ਼ਾ ਕੇ ਨਾਮ ਸੇ ਅਬ ਹਮੇਂ ਕੋਈ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਹੀ ਹੋਤੀ|

ਮੇਹਰਬਨਿਯਾ ਤੋ ਬड़ੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਦੋਸ੍ਤੀ ਕੇ ਪਹਲੂ ਮੇਂ,
ਦੁਸ਼੍ਮਨੀ ਮੇਂ ਭੀ ਤੋ ਅਬ ਕੁਛ ਸ਼ਾਇਸ੍ਦਗੀ ਨਹੀ ਹੋਤੀ|

ਸ਼ਰੀਕੇ ਗ਼ਮ ਬਨਾਨੇ ਚਲੇ ਹੋ ਜਹਾਂ ਮੇਂ ਕਿਸੇ 'ਸ਼ਕੀਲ'
ਸ਼ਰੀਕੇ ਗ਼ਮ ਯੇ ਦੁਨਿਯਾ ਕਭੀ ਕਿਸੀ ਕੇ ਨਹੀ ਹੋਤੀ|

ਉਮ੍ਰੇ ਹਯਾਤ

ਉਮ੍ਰੇ ਹਯਾਤ ਕੀ ਜਬ ਸ਼ਾਮ ਆਤੀ ਹੈ,
ਨ ਨਮਾਜ਼ ਨ ਤੌਬਾ ਕਾਮ ਆਤੀ ਹੈ|

ਤੇਰੀ ਰਹਬਰੀ ਭੀ ਰਹਜ਼ਨੀ ਸੇ ਕਮ ਨਹੀ,
ਮੇਰੀ ਆਵਾਰਗੀ ਭੀ ਰਹਨੁਮਾਈ ਕੇ ਕਾਮ ਆਤੀ ਹੈ|

ਉਜਾਲਾ ਹੀ ਨਹੀ ਸਬ ਕੁਛ ਰਾਹੇ ਤਮਨ੍ਨਾ ਮੇਂ,
ਤੀਰਗੀ ਹੋ ਤੋ ਅਕ੍ਸਰ ਬਸੀਰਤ ਕਾਮ ਆਤੀ ਹੈ|

ਸਮਝ ਲੇਤੇ ਹੈ ਹਮ ਮੁਸ਼੍ਕਿਲੋਂ ਕੋ ਮੁਸੀਬਤ,
ਮੁਸ਼੍ਕਿਲੇਂ ਹੀ ਅਕ੍ਸਰ ਮੁਸੀਬਤੋਂ ਕੇ ਕਾਮ ਆਤੀ ਹੈ|

ਉਨਕੀ ਵਾਦਾ ਖਿਲਾਫੀ ਪੇ ਹੈ ਕ੍ਯੋ ਹਂਗਾਮਾ ਬਰਪਾ,

ਖੁਦਗਰ੍ਜ਼ੀ ਭੀ ਤੋ ਆਜ਼ਮਾਨੇ ਕੇ ਕਾਮ ਆਤੀ ਹੈ|

ਵਫ਼ਾ ਕੀ ਤੋ ਸਬ ਕਰਤੇ ਹੈ ਉਮ੍ਮੀਦ 'ਸ਼ਕੀਲ',
ਬੇ-ਵਫਾਈ ਭੀ ਤੋ ਦੁਸ਼੍ਮਨੀ ਨਿਭਾਨੇ ਕੇ ਕਾਮ ਆਤੀ ਹੈ|

( ਹਯਾਤ-ਜ਼ਿਂਦਗੀ,ਰਹਬਰੀ-ਪਥ-ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨ,ਰਹਜ਼ਨੀ-ਲੂਟੇਰਾਪਨ,
ਤੀਰਗੀ-ਅਂਧਕਾਰ,ਬਸੀਰਤ-ਦਿਲ ਕੀ ਨਜ਼ਰ/ਪ੍ਰਤਿਭਾ,ਖੁਦਗਰ੍ਜ਼ੀ-ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਪਰਤਾ )

ਯਾਰ

ਤੁਮ ਦਿਲ ਮੇਂ ਯਾਰ ਬਨ ਕੇ ਰਹਤੇ ਹੋ,
ਤਨ੍ਹਾਇਯੋਂ ਮੇਂ ਖ਼ਯਾਲ ਬਨ ਕੇ ਰਹਤੇ ਹੋ|

ਦਿਲੋਂ ਕੀ ਕਸ਼ਿਸ਼ ਕਹਾਂ ਹੈ ਨੁਮਾਯਾਂ,
ਜਿਗਰ ਮੇਂ ਤੁਮ ਦਰ੍ਦ ਬਨ ਕੇ ਰਹਤੇ ਹੋ|

ਚੇਨੋ-ਕਰਾਰ ਸੇ ਤੌਬਾ ਮੇਰੀ ਤੌਬਾ ,
ਸਕੂਨ ਮੇਂ ਭੀ ਬੇਚੇਨ ਬਨ ਕੇ ਰਹਤੇ ਹੋ|

ਨਜਰੇ ਮਿਲੇ ਯਾ ਝੁਕੇ ਜ਼ਮੀ ਪਰ,
ਤੁਮ ਆਂਖੋਂ ਮੇਂ ਨੂਰ ਬਨ ਕੇ ਰਹਤੇ ਹੋ|

ਸ਼ਬ ਕੀ ਤਾਰਿਕਿਯੋਂ ਮੇਂ ਹੈ ਸਨ੍ਨਾਟਾ ,

ਨੀਂਦ ਮੇਂ ਤੁਮ ਖ੍ਵਾਬ ਬਨ ਕੇ ਰਹਤੇ ਹੋ|

ਗਮੇ ਜੁਦਾਈ ਹੋ ਯਾ ਮਿਲਨ ਕੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ,
ਤੁਮ ਦਿਲ ਮੇਂ ਲਹੂ ਬਨ ਕੇ ਰਹਤੇ ਹੋ|

ਕਿਸ ਕੋ ਸੁਨਾਯੇ ਦਾਸ੍ਤਾਂ-ਏ-ਦਿਲ,
ਤੁਮ ਕਹੀਂ ਰਹੋ ਮਗਰ ਨਜ਼ਰ ਮੇਂ ਰਹਤੇ ਹੋ|

ਯੂਂ ਤੋ ਤਗ਼ਯ੍ਯੁਰਾਤੇ ਖ਼ਯਾਲ ਹੈ ਬਹੁਤ,
ਮਗਰ ਤੁਮ ਤਸਵ੍ਵੁਰ ਬਨ ਕੇ ਰਹਤੇ ਹੋ|

ਯੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ'ਸ਼ਕੀਲ' ਤੁਮ ਕੁਛ ਕਹੋ,
ਖਾਮੋਸ਼ ਮਗਰ ਤੁਮ ਜੁਬਾਂ ਪਰ ਰਹਤੇ ਹੋ|

( ਤਗ਼ਯ੍ਯੁਰਾਤੇ-ਬਦਲਾਵ )