ਟ੍ਰੇਨ ਕਾ ਸਫਰ ਹਮ ਸਭੀ ਨੇ ਕਿਯਾ ਹੈ ਔਰ ਕਰਤੇ ਰਹਤੇ ਹੈਂ। ਯਹ ਸਫਰ ਹਮਾਰੇ ਲਿਏ ਜਿਂਦਗੀ ਕੀ ਪਾਠਸ਼ਾਲਾ ਸੇ ਕਮ ਨਹੀਂ ਹੋਤਾ ਪਰ ਹਮ ਕਹਾਂ ਸੀਖ ਪਾਤੇ ਹੈਂ। ਟ੍ਰੇਨ ਕੇ ਸਫਰ ਮੇਂ ਹਮਾਰਾ ਜੋ ਵ੍ਯਵਹਾਰ ਰਹਤਾ ਹੈ ਵੈਸੇ ਹਮ ਸਾਮਾਨ੍ਯ ਜੀਵਨ ਮੇਂ ਨਹੀਂ ਰਹਤੇ। ਜਬਕਿ ਹਮ ਸਬ ਏਕ ਤਰਹ ਸੇ ਨॉਨ ਸ੍ਟਾਪ ਲਾਇਫ ਏਕ੍ਸਪ੍ਰੇਸ ਮੇਂ ਸਫਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਹਮ ਸਬਕਾ ਟਿਕਟ ਪਹਲੇ ਸੇ ਕਟ ਚੁਕਾ ਹੈ, ਸੀਟ ਭੀ ਰਿਜਰ੍ਵ ਹੈ ਔਰ ਮਂਜਿਲ ਤੋ ਹਮ ਸਬ ਕੋ ਪਤਾ ਹੈ ਹੀ। ਇਸ ਸਬ ਕੇ ਬਾਦ ਭੀ ਹਮ ਏਕ ਅਚ੍ਛੇ ਯਾਤ੍ਰੀ ਨਹੀਂ ਬਨ ਪਾਤੇ ਕਿ ਬਾਦ ਮੇਂ ਲੋਗ ਹਮੇਂ ਯਾਦ ਰਖੇਂ। ਹਮੇਂ ਤੋ ਯਹ ਭੀ ਚਿਂਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜਬ ਹਮ ਸਫਰ ਪਰ ਨਿਕਲੇਂਗੇ ਤਬ ਹਮੇਂ ਵਿਦਾ ਕਰਨੇ ਚਾਰ ਲੋਗ ਭੀ ਜੁਟੇਂਗੇ ਯਾ ਨਹੀਂ।
ਠਸਾਠਸ ਭਰੀ ਟ੍ਰੇਨ ਮੇਂ ਪੈਰ ਰਖਨੇ ਜੈਸੀ ਹਾਲਤ ਭੀ ਨਹੀਂ ਥੀ। ਅਗਲੇ ਸ੍ਟੇਸ਼ਨ ਪਰ ਜਿਤਨੇ ਲੋਗ ਉਤਰਤੇ ਉਨਸੇ ਅਧਿਕ ਸਂਖ੍ਯਾ ਚਢਨੇ ਵਾਲੋਂ ਕੀ ਥੀ। ਫਿਰ ਭੀ ਹਰ ਕੋਈ ਇਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ ਕੇ ਸਾਥ ਡਿਬ੍ਬੇ ਮੇਂ ਚਲਾ ਆ ਰਹਾ ਥਾ ਕਿ ਭੀਡ਼ ਹੈ ਤੋ ਕ੍ਯਾ ਅਪਨਾ ਸਫਰ ਤੋ ਅਚ੍ਛਾ ਰਹੇਗਾ। ਮੁਝੇ ਭੀ ਟ੍ਰੇਨ ਕਾ ਸਫਰ ਅਚ੍ਛਾ ਲਗਤਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਤੋ ਮਾਨਨਾ ਹੈ ਜਿਂਦਗੀ ਕੀ ਪਾਠਸ਼ਾਲਾ ਕੇ ਕਈ ਪੀਰਿਯਡ ਕਾ ਜ੍ਞਾਨ ਏਕ ਟਿਕਟ ਕਾ ਮੂਲ੍ਯ ਚੁਕਾ ਕਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਕਿਯਾ ਜਾ ਸਕਤਾ ਹੈ।ਜਾਨੇ ਵਾਲਾ ਏਕ ਹੋਤਾ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਛੋਡਨੇ ਵਾਲੇ ਏਕਾਧਿਕ। ਆਂਖੋਂ ਸੇ ਟਪਕਨੇ ਕੋ ਆਤੁਰ ਆਂਸੁਓਂ ਕੋ ਪਲਕੋਂ ਮੇਂ ਹੀ ਰੋਕ ਕਰ ਮੁਸ੍ਕੁਰਾਤੇ ਹੁਏ ਬਾਤਚੀਤ ਕਰਤੇ ਰਹਨੇ ਕੇ ਦृਸ਼੍ਯ ਪ੍ਲੇਟਫਾਰ੍ਮ ਕੇ ਅਲਾਵਾ ਆਸਾਨੀ ਸੇ ਔਰ ਕਹੀਂ ਦੇਖਨੇ ਕੋ ਨਹੀਂ ਮਿਲਤੇ। ਇਸ ਸਫਰ ਮੇਂ ਹੀ ਯਹ ਸਤ੍ਯ ਭੀ ਛੁਪਾ ਹੋਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਆਯਾ ਹੈ ਉਸੇ ਏਕ ਨ ਏਕ ਦਿਨ ਜਾਨਾ ਹੀ ਹੈ। ਜਾਨੇ ਵਾਲੇ ਕੋ ਭੀ ਪਤਾ ਹੋਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਛੋਡਨੇ ਆਤੇ ਹੈਂ ਵੋ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਜਾਤੇ। ਟ੍ਰੇਨ ਰਵਾਨਗੀ ਕੇ ਬਾਦ ਜੋ ਘਰ ਕੀ ਓਰ ਕਦਮ ਬਢ਼ਾਤੇ ਹੈਂ ਤੋ ਵੋ ਸਬ ਭੀ ਮਾਨ ਕਰ ਚਲਤੇ ਹੈਂ ਕਿ ਜਬ ਹਮ ਜਾਏਂਗੇ ਤੋ ਲੋਗ ਹਮੇਂ ਭੀ ਇਸੀ ਤਰਹ ਛੋਡਨੇ ਆਏਂਗੇ।
ਜਿਂਦਗੀ ਔਰ ਮੌਤ ਕੇ ਬੀਚ ਭੀ ਤੋ ਟ੍ਰੇਨ ਕੇ ਸਫਰ ਜੈਸੇ ਹੀ ਹਾਲਾਤ ਰਹਤੇ ਹੈਂ। ਹਮ ਸਬ ਕੇ ਅਂਤਿਮ ਸਫਰ ਕੇ ਟਿਕਟ ਪਹਲੇ ਸੇ ਹੀ ਰਿਜਰ੍ਵ ਹੈਂ। ਹਮੇਂ ਭਲੇ ਹੀ ਪਤਾ ਨ ਹੋ ਲੇਕਿਨ ਟ੍ਰੇਨ ਕੋ ਸਬ ਪਤਾ ਹੈ ਕਬ, ਕਿਸੇ ਲੇਨੇ ਜਾਨਾ ਹੈ। ਜਬ ਬਹੁਤ ਤਬੀਯਤ ਬਿਗਡਨੇ ਔਰ ਡॉਕ੍ਟਰੋਂ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦੇਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਭੀ ਕਿਸੀ ਚਮਤ੍ਕਾਰ ਕੀ ਤਰਹ ਬੋਨਸ ਲਾਇਫ ਮਿਲ ਜਾਏ ਤੋ ਮਾਨ ਲੇਨਾ ਚਾਹਿਏ ਕਿ ਆਰਏਸੀ ਕੀ ਵੇਟਿਂਗ ਲਿਸ੍ਟ ਮੇਂ ਨਂਬਰ ਥਾ ਔਰ ਉਸ ਸ੍ਵੀਕृਤ ਸੂਚੀ ਮੇਂ ਹਮਾਰਾ ਨਂਬਰ ਐਨ ਵਕ੍ਤ ਪਰ ਆਤੇ ਆਤੇ ਰਹ ਗਯਾ।
ਸਫਰ ਚਾਹੇ ਟ੍ਰੇਨ ਕਾ ਹੋ ਯਾ ਜਿਂਦਗੀ ਕਾ, ਯਹ ਹਂਸਤੇ ਖੇਲਤੇ ਤਭੀ ਕਟ ਸਕਤਾ ਹੈ ਜਬ ਹਮ ਸਬ ਕੇ ਸਾਥ ਏਡਜਸ੍ਟ ਹੋਕਰ ਚਲੇਂ। ਹਮ ਟ੍ਰੇਨ ਮੇਂ ਕਿਏ ਪਿਛਲੇ ਕਿਸੀ ਲਂਬੇ ਸਫਰ ਕੋ ਯਾਦ ਕਰੇਂ ਤੋ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯ ਭੀ ਹੋ ਸਕਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜਵਾਨ ਹੋਤੇ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕੀ ਸ਼ਾਦੀ ਕੇ ਲਿਏ ਕੋਈ ਠੀਕਠਾਕ ਰਿਸ਼੍ਤਾ ਦਿਖਾਨੇ ਕਾ ਆਗ੍ਰਹ, ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਯਾ ਵਰ੍ਸ਼ੋਂ ਬਾਦ ਅਪਨੇ ਕਿਸੀ ਸ੍ਕੂਲੀ ਦੋਸ੍ਤ ਕੇ ਸਮਾਚਾਰ ਤੋ ਹਮੇਂ ਪਡ਼ੋਸ ਕੀ ਸੀਟ ਪਰ ਬੈਠੇ ਉਸ ਯਾਤ੍ਰੀ ਸੇ ਹੀ ਮਿਲੇ ਥੇ ਜਿਸੇ ਹਮ ਟ੍ਰੇਨ ਚਲਨੇ ਕੇ ਪਹਲੇ ਤਕ ਪਹਚਾਨਤੇ ਤਕ ਨਹੀਂ ਥੇ। ਕਿਸੀ ਕੇ ਟਿਫਿਨ ਸੇ ਸਬ੍ਜੀ ਲੇਨਾ ਔਰ ਬਦਲੇ ਮੇਂ ਅਪਨੇ ਸ਼ਹਰ ਕੀ ਫੇਮਸ ਨਮਕੀਨ ਔਰ ਮਿਠਾਈ ਖਿਲਾਨੇ ਜੈਸੇ ਆਤ੍ਮੀਯ ਪਲ ਲਂਬੇ ਔਰ ਉਬਾਊ ਸਫਰ ਮੇਂ ਭੀ ਰਂਗ ਭਰ ਦੇਤੇ ਹੈਂ। ਤਂਬਾਕੂ ਔਰ ਤਾਸ਼ ਕੇ ਪਤ੍ਤੋਂ ਸੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁਈ ਬਾਤਚੀਤ ਮਂਜਿਲ ਆਨੇ ਤਕ ਇਤਨੀ ਗਹਰੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਮੇਂ ਬਦਲ ਜਾਤੀ ਹੈ ਕਿ ਏਡ੍ਰੇਸ ਕਾ ਆਦਾਨ-ਪ੍ਰਦਾਨ ਯਾਦ ਸੇ ਘਰ ਆਨੇ ਕੇ ਅਨੁਰੋਧ ਕੇ ਸਾਥ ਖਤ੍ਮ ਜਰੂਰ ਹੋ ਜਾਤਾ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਅਪਨੋਂ ਕੇ ਬੀਚ ਪਹੁਂਚ ਕਰ ਹਮ ਕੁਛ ਘਂਟੋਂ ਕੇ ਉਸ ਸਹਯਾਤ੍ਰੀ ਕੇ ਕਿਸ੍ਸੇ ਸੁਨਾਤੇ ਰਹਤੇ ਹੈਂ।
ਅਬ ਜਰਾ ਇਸ ਟ੍ਰੇਨ ਕੇ ਸਫਰ ਕੋ ਹਮ ਅਪਨੀ ਰੋਜ ਕੀ ਜਿਂਦਗੀ ਕੇ ਸਾਥ ਦੇਖੇਂ। ਸਫਰ ਤੋ ਹਮ ਰੋਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਦਿਨ, ਮਹੀਨੋਂ ਔਰ ਸਾਲੋਂ ਵਾਲੇ ਸ੍ਟੇਸ਼ਨੋਂ ਪਰ ਬਿਨਾ ਰੁਕੇ ਨॉਨ ਸ੍ਟਾਪ ਲਾਇਫ ਏਕ੍ਸਪ੍ਰੇਸ ਦੌਡ਼ਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਟ੍ਰੇਨ ਮੇਂ ਤੋ ਹਮ ਫਿਰ ਭੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੀ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥ ਕੇ ਅਪਨੀ ਲੋਅਰ ਬਰ੍ਥ ਜਰਾ ਸੇ ਅਨੁਰੋਧ ਪਰ ਅਨ੍ਯ ਯਾਤ੍ਰੀ ਕੇ ਲਿਏ ਖਾਲੀ ਕਰ ਕੇ ਉਸਕੀ ਅਪਰ ਬਰ੍ਥ ਪਰ ਖੁਦ ਕੋ ਏਡਜਸ੍ਟ ਕਰ ਲੇਤੇ ਥੇ ਲੇਕਿਨ ਜੀਵਨ ਕੇ ਸਫਰ ਮੇਂ ਹਮੇਂ ਨ ਤੋ ਅਪਨੋਂ ਕੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਨਜਰ ਆਤੀ ਹੈ ਔਰ ਨ ਹੀ ਹਮ ਮੇਂ ਏਡਜਸ੍ਟ ਕਰਨੇ ਕਾ ਭਾਵ ਪੈਦਾ ਹੋਤਾ ਹੈ। ਹਮ ਇਸ ਸਫਰ ਮੇਂ ਅਪਨੇ ਮੇਂ ਹੀ ਮਸ੍ਤ ਹੈਂ। ਹਮ ਨ ਤੋ ਕਿਸੀ ਕੇ ਯਾਦਗਾਰ ਸਹਯਾਤ੍ਰੀ ਸਾਬਿਤ ਹੋਨਾ ਚਾਹਤੇ ਹੈਂ ਔਰ ਨ ਹੀ ਅਪਨੇ ਆਸਪਾਸ ਕੇ ਸਹਯਾਤ੍ਰੀ ਸੇ ਕੁਛ ਅਚ੍ਛਾ ਸੀਖਨਾ ਚਾਹਤੇ।
ਕਿਸੀ ਵਕ੍ਤ ਜਬ ਕਭੀ ਹਮੇਂ ਕੁਛ ਫੁਰ੍ਸਤ ਮਿਲੇ ਤੋ ਅਕੇਲੇ ਮੇਂ ਚਿਨ੍ਤਨ ਜਰੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹਿਏ ਕਿ ਹਮਾਰਾ ਅਬ ਤਕ ਕਾ ਸਫਰ ਕੈਸਾ ਰਹਾ। ਕ੍ਯਾ ਹਮਨੇ ਟ੍ਰੇਨ ਕੇ ਡਿਬ੍ਬੇ ਮੇਂ ਕੁਛ ਐਸਾ ਕਿਯਾ ਕਿ ਬਾਕੀ ਲੋਗ ਹਮੇਂ ਏਕ ਅਚ੍ਛੇ ਯਾਤ੍ਰੀ ਕੇ ਰੂਪ ਮੇਂ ਯਾਦ ਰਖੇਂ। ਹਮਨੇ ਕੁਛ ਐਸਾ ਭੀ ਕਿਯਾ ਯਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਲੋਗ ਹਮੇਂ ਕਿਸ੍ਸੋਂ ਮੇਂ ਯਾਦ ਕਰੇਂ। ਸਾਮਾਨ੍ਯ ਜਿਂਦਗੀ ਤੋ ਸਭੀ ਬਿਤਾਤੇ ਹੈਂ ਲੇਕਿਨ ਹਮਨੇ ਇਸ ਸਮਾਜ ਕਾ ऋਣ ਉਤਾਰਨੇ ਕੀ ਦਿਸ਼ਾ ਮੇਂ ਕੁਛ ਕਿਯਾ ਭੀ ਯਾ ਨਹੀਂ। ਹਮ ਸਬ ਕੋ ਟਿਕਟ ਤੋ ਉਸੀ ਗਾਡ਼ੀ ਕਾ ਮਿਲਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੀ ਕੋ ਜਲ੍ਦੀ ਤੋ ਕਿਸੀ ਕੋ ਕੁਛ ਦੇਰ ਸੇ ਤਯ ਸ੍ਟੇਸ਼ਨ ਪਰ ਹੀ ਲੇ ਜਾਏਗੀ। ਟਿਕਟ ਸਹੀ ਹੋਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਭੀ ਯਦਿ ਹਮ ਗਲਤ ਗਾਡ਼ੀ ਮੇਂ ਬੈਠ ਕਰ ਇਸ ਜੀਵਨ ਕੋ ਸਾਰ੍ਥਕ ਕੀ ਅਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਨਿਰਰ੍ਥਕ ਬਨਾਏਂਗੇ ਤੋ ਇਸਮੇਂ ਨ ਸ੍ਟੇਸ਼ਨ ਮਾਸ੍ਟਰ ਕਾ ਦੋਸ਼ ਹੋਗਾ ਨ ਸਹਯਾਤ੍ਰਿਯੋਂ ਕਾ ਔਰ ਨ ਪਟਰਿਯੋਂ ਕਾ। ਹਮੇਂ ਕੁਛ ਲੋਗ ਸ੍ਟੇਸ਼ਨ ਪਰ ਛੋਡਨੇ ਤਭੀ ਆਏਂਗੇ, ਜਬ ਹਮ ਕਿਸੀ ਕੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨਿਯੋਂ ਮੇਂ ਸਾਥ ਖਡ਼ੇ ਹੋਨੇ ਕਾ ਵਕ੍ਤ ਨਿਕਾਲ ਪਾਏਂਗੇ। ਵਰਨਾ ਤੋ ਆਜ ਘਰ ਸੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਘਾਟ ਤਕ ਸ਼ਵਯਾਤ੍ਰਾ ਕੋ ਕਂਧਾ ਦੇਨੇ ਵਾਲੇ ਭੀ ਕਮ ਪਡ਼ ਜਾਤੇ ਹੈਂ। ਹਰ ਕੋਈ ਸੀਧੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਸ੍ਥਲ ਕੇ ਮੇਨਗੇਟ ਪਰ ਪਾਂਚ ਮਿਨਟ ਪਹਲੇ ਪਹੁਂਚਨੇ ਕੇ ਸ਼ਾਰ੍ਟਕਟ ਅਪਨਾਨੇ ਲਗਾ ਹੈ।
