ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼

ਅਮਰੀਕਾ ਕੇ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧ ਲੇਖਕ ਮਾਰ੍ਕ ਟ੍ਵੇਨ ਕੇ ਘਰ ਮੇਂ ਏਕ ਬਾਰ ਚੋਰੀ ਹੋ ਗਈ । ਉਸਕੇ ਬਾਦ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਅਪਨੇ ਘਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਏਕ ਬੋਰ੍ਡ ਲਗਾ ਦਿਯਾ ਜਿਸ ਪਰ ਲਿਖਾ - ''ਇਸ ਘਰ ਮੇਂ ਅਬ ਏਕ ਹੀ ਵਸ੍ਤੁ ਚੁਰਾਨੇ ਲਾਯਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਵਹ ਹੈ ਚਾਂਦੀ ਕੀ ਤਸ਼੍ਤਰੀ ਜੋ ਰਸੋਈਘਰ ਮੇਂ ਰਖੀ ਅਲਮਾਰੀ ਕੇ ਸਬ ਸੇ ਉਪਰੀ ਖਾਨੇ ਮੇਂ ਰਖੀ ਹੈ । ਪਾਸ ਹੀ ਮੇਂ ਏਕ ਡਲਿਯਾ ਮੇਂ ਬਿਲ੍ਲੀ ਕੇ ਬਚ੍ਚੇ ਹੈਂ । ਯਦਿ ਕੋਈ ਸਜ੍ਜਨ ਡਲਿਯਾ ਭੀ ਲੇ ਜਾਨਾ ਚਾਹੇ ਤੋ ਬਿਲ੍ਲੀ ਕੇ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕੋ ਕਿਸੀ ਕਪड़ੇ ਸੇ ਢਕ ਜਾਏ । ਲੇਕਿਨ ਕਿਸੀ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕਾ ਸ਼ੋਰ ਨ ਮਚਾਏ, ਅਨ੍ਯਥਾ ਘਰ ਕੇ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਅਸੁਵਿਧਾ ਹੋਗੀ । ਬਾਦ ਮੇਂ ਉਸੇ ਭੀ ਹੋ ਸਕਤੀ ਹੈ ।'' ਯਹ ਬੋਰ੍ਡ ਟਂਗਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਪਿਫਰ ਕਭੀ ਉਨਕੇ ਯਹਾਂ ਚੋਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁਈ ।

ਪ੍ਰੇਰਣਾ

ਆਜਾਦੀ ਕੀ ६३ਵੀਂ ਵਰ੍ਸ਼ਗਾਠ ਪਰ ਆਪਕੋ ਹਾਰ੍ਦਿਕ ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾਂਏ।

ਸ੍ਵਤਂਤ੍ਰਤਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮ ਕੇ ਉਨ ਦਿਨੋਂ ਕੀ ਬਾਤ ਹੈ, ਜਬ ਜਲਿਯਾਂਵਾਲਾ ਬਾਗ ਮੇਂ ਜਨਰਲ ਡਾਯਰ ਨੇ ਹਜਾਰੋਂ ਨਿਰ੍ਦੋਸ਼ ਭਾਰਤੀਯੋਂ ਪਰ ਗੋਲਿਯਾਂ ਚਲਵਾਈ ਥੀਂ ਔਰ ਧਰਤੀ ਖੂਨ ਸੇ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ ਥੀ । ਜਬ ਭਗਤਸਿਂਹ ਨੇ ਯਹ ਸੁਨਾ, ਉਸ ਸਮਯ ਉਨਕੀ ਉਮ੍ਰ ਕੇਵਲ 12 ਵਰ੍ਸ਼ ਥੀ । ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਵਹ ਘਰ ਸੇ ਸ੍ਕੂਲ ਜਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਨਿਕਲੇ, ਪਰ ਸ੍ਕੂਲ ਨ ਜਾਕਰ ਜਲਿਯਾਂਵਾਲਾ ਬਾਗ ਗਏ। ਵਹਾਂ ਧਰਤੀ ਅਭੀ ਤਕ ਲਾਲ ਥੀ । ਵਹ ਵਹੀਂ ਬੈਠ ਗਏ ਔਰ ਏਕ ਸ਼ੀਸ਼ੀ ਮੇਂ ਖੂਨ ਸੇ ਸਨੀ ਮਿਟ੍ਟੀ ਭਰਨੇ ਲਗੇ । ਮਿਟ੍ਟੀ ਭਰ ਕਰ ਸ਼ੀਸ਼ੀ ਜੇਬ ਮੇਂ ਰਖ ਲੀ ਔਰ ਵਹੀਂ ਬੈਠ ਕਰ ਘਂਟੋਂ ਸੋਚਤੇ ਰਹੇ । ਜਬ ਉਨ ਕਾ ਧ੍ਯਾਨ ਟੂਟਾ ਤੋ ਸ਼ਾਮ ਘਿਰ ਆਈ ਥੀ । ਸ੍ਕੂਲ ਮੇਂ ਕਬ ਕੀ ਛੁਟ੍ਟੀ ਹੋ ਚੁਕੀ ਥੀ ।
                                        ਜਬ ਵਹ ਦੇਰੀ ਸੇ ਘਰ ਪਹੁਂਚੇ ਤੋ ਬਹਨ ਨੇ ਪੂਛਾ, ''ਇਤਨੀ ਦੇਰ ਕਹਾਂ ਲਗਾ ਦੀ ?'' '' ਜਲਿਯਾਂਵਾਲਾ ਬਾਗ ਗਯਾ ਥਾ,'' ਫਿਰ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੀ ਜੇਬ ਸੇ ਨਿਕਾਲੀ । ਬਹਨ ਨੇ ਪੂਛਾ, ''ਇਸ ਮੇਂ ਕ੍ਯਾ ਹੈ?'' '' ਯਹ ਸ਼ਹਿਦੋਂ ਕਾ ਖੂਨ ਹੈ।'' ''ਇਸਸੇ ਕ੍ਯਾ ਹੋਗਾ?'' ਭਗਤਸਿਂਹ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੀ ਕੋ ਮਜਬੂਤੀ ਸੇ ਪਕड़ਤੇ ਹੁਏ ਦृਢਤਾ ਸੇ ਕਹਾ,''ਮੁਝੇ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਮਿਲੇਗੀ।'' ਉਸੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਕਾ ਪਰਿਣਾਮ ਥਾ ਕਿ ਸਮਯ ਆਨੇ ਪਰ ਵਹ ਹਂਸਤੇ ਹਂਸਤੇ ਮਾਤृਭੂਮਿ ਕੇ ਲਿਏ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਗਏ ।

ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧ ਲੇਖਕ

ਅਂਗ੍ਰੇਜੋਂ ਕਾ ਜਮਾਨਾ ਥਾ । ਅਂਗ੍ਰੇਜ ਗਵਰ੍ਨਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧ ਲੇਖਕ ਪ੍ਰੇਮਚਂਦ ਕੋ ਰਾਯਸਾਹਬ ਕੀ ਉਪਾਧਿ ਦੇਨੇ ਕੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀ। ਪ੍ਰੇਮਚਂਦ ਯਹ ਸੁਨਕਰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ । ਉਨਕੀ ਪਤ੍ਨੀ ਨੇ ਕਹਾ,'' ਇਸਮੇਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਨੇ ਕੀ ਕ੍ਯਾ ਬਾਤ ਹੈ? ਜਬ ਉਪਾਧਿ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ ਤੋ ਲੇਨੀ ਚਾਹਿਏ ।''

ਪ੍ਰੇਮਚਂਦ ਨੇ ਕਹਾ, ''ਅਭੀ ਤਕ ਮੈਂ ਜਨਤਾ ਕੇ ਲਿਏ ਲਿਖਤਾ ਥਾ । ਲੇਕਿਨ ਫਿਰ ਸਰਕਾਰ ਕੇ ਪਕ੍ਸ਼ ਮੇਂ ਲਿਖਨਾ ਹੋਗਾ।''

ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਗਵਰ੍ਨਰ ਕੋ ਲਿਖਾ, ''ਮੁਝੇ ਜਨਤਾ ਕਾ ਰਾਯਸਾਹਬੀ ਮਂਜੂਰ ਹੈ, ਸਰਕਾਰ ਕਾ ਨਹੀਂ ।''

ਨਿਸ਼੍ਚਯ

ਵਲ੍ਲਭ ਭਾਈ ਪਟੇਲ ਕਾ ਬਚਪਨ ਗਾਂਵ ਮੇਂ ਬੀਤਾ ਥਾ । ਵਹ ਜਿਸ ਗਾਂਵ ਮੇਂ ਰਹਤੇ ਥੇ, ਵਹਾਂ ਕੋਈ ਅਂਗ੍ਰੇਜੀ ਸ੍ਕੂਲ ਨਹੀਂ ਥਾ । ਇਸਲਿਏ  ਅਂਗ੍ਰੇਜੀ ਪਢਨੇ ਵਾਲੇ ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਨਿਤ੍ਯ 10-11 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਪੈਦਲ ਚਲ ਕਰ ਦੂਸਰੇ ਗਾਂਵ ਜਾਤੇ ਥੇ । ਗਰ੍ਮਿਯੋਂ ਮੇਂ ਸੁਬਹ 7 ਬਜੇ ਸ੍ਕੂਲ ਲਗਤਾ ਥਾ । ਇਸਲਿਏ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯ ਸੇ ਪਹਲੇ ਹੀ ਘਰ ਸੇ ਨਿਕਲ ਕਰ ਖੇਤੋਂ ਸੇ ਹੋਤੇ ਹੁਏ ਜਾਨਾ ਪड़ਤਾ ਥਾ । ਏਕ ਖੇਤ ਕੀ ਮੇड़ ਪਰ ਲਗੇ ਪਤ੍ਥਰ ਸੇ ਅਕਸਰ ਕਿਸੀ ਨ ਕਿਸੀ ਕੋ ਠੋਕਰੇ ਲਗ ਜਾਤੀ ਥੀ । ਏਕ ਦਿਨ ਉਸੀ ਖੇਤੀ ਕੀ ਮੇड़ ਪਾਰ ਕਰਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਛਾਤ੍ਰੋਂ ਕੀ ਏਕ ਟੋਲੀ ਨੇ ਦੇਖਾ ਕਿ ਉਨਮੇਂ ਸੇ ਏਕ ਸਾਥੀ ਕਮ ਹੈ । ਦਰਅਸਲ ਵਲ੍ਲਭ ਭਾਈ ਪਟੇਲ ਪੀਛੇ ਛੂਟ ਗਏ ਥੇ । ਟੋਲੀ ਮੁड़ ਕਰ ਲੌਟੀ ਤੋ ਦੇਖਾ ਕਿ ਵਲ੍ਲਭ ਭਾਈ ਪਟੇਲ ਕੀ ਖੇਤ ਕੀ ਮੇड़ ਪਰ ਕਿਸੀ ਚੀਜ ਸੇ ਜੋਰ ਆਜਮਾਇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੈਂ । ਸਾਥਿਯੋਂ ਨੇ ਆਵਾਜ ਦੀ, ''ਤੁਮ ਪੀਛੇ ਕ੍ਯੋਂ ਰੂਕ ਗਏ ?'' ''ਬਸ ਯਹ ਪਤ੍ਥਰ ਹਟਾ ਲੂਂ ।'' ਵਲ੍ਲਭ ਭਾਈ ਪਟੇਲ ਨੇ ਵਹ ਪਤ੍ਥਰ ਹਟਾਯਾ ਔਰ ਸਾਥਿਯੋਂ ਕੇ ਸਾਥ ਚਲਤੇ ਹੁਏ ਬੋਲੇ, ''ਰਾਸ੍ਤੇ ਕੇ ਇਸ ਪਤ੍ਥਰ ਸੇ ਅਕਸਰ ਅड़ਚਨ ਪड़ਤੀ ਥੀ । ਅਂਧੇਰੇ ਮੇਂ ਜਾਨੇ ਕਿਤਨੋਂ ਕੇ ਪੈਰੋਂ ਮੇਂ ਚੋਟੇਂ ਆਈ ਹੋਂਗੀ । ਆਤੇ ਜਾਤੇ ਚੋਟ ਲਗੇ ਔਰ ਰੂਕਾਵਟ ਪड़ੇ, ਐਸੀ ਚੀਜ ਕੋ ਹਟਾ ਦੇਨੇ ਕੇ ਸਿਵਾ ਕੋਈ ਚਾਰਾ ਨਹੀਂ । ਮੈਂਨੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯ ਕਿਯਾ ਥਾ ਕਿ ਆਜ ਇਸੇ ਹਟਾ ਕਰ ਹੀ ਆਗੇ ਬਢੂਂਗਾ । ਇਸਲਿਏ ਰੂਕ ਗਯਾ ਥਾ ।''

ਹੌਂਸਲਾ

ਰੂਸ ਕੇ ਏਕ ਵਾਯੁਯਾਨ ਇਂਜੀਨਿਯਰ ਕੀ ਪਹਲੇ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧ ਮੇਂ ਏਕ ਟਾਂਗ ਕਟ ਗਈ ਥੀ। ਦੂਸਰੇ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧ ਕੇ ਦੌਰਾਨ ਵਹ ਅਸ੍ਪਤਾਲੋਂ ਮੇਂ ਘਾਯਲੋਂ ਕੋ ਦੇਖਨੇ ਪਹੁਂਚੇ । ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਮਰੀਜੋਂ ਕੋ ਹੌਂਸਲੇ ਬਨਾਏ ਰਖਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਕਹਾ, ''ਨਕਲੀ ਟਾਂਗ ਕਾ ਫਾਯਦਾ ਯਹ ਹੈ ਕਿ ਚੋਟ ਲਗਨੇ ਪਰ ਮਹਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੋਤੀ ।''
ਯਹ ਸੁਨਕਰ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਅਪਨਾ ਬੇਂਤ ਏਕ ਆਦਮੀ ਕੋ ਦੇ ਕਰ ਕਹਾ ਕਿ ਇਸੇ ਜੋਰ ਸੇ ਮੇਰੀ ਟਾਂਗ ਪਰ ਮਾਰੋ । ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਜੋਰ ਸੇ ਬੇਂਤ ਮਾਰੀ, ਇਂਜੀਨਿਯਰ ਨੇ ਹਂਸਤੇ ਹੁਏ ਕਹਾ,'' ਦੇਖੋ, ਮੁਝੇ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੁਆ।'' ਇਸ ਪਰ ਸਬ ਹਂਸ ਪड़ੇ । ਕਮਰੇ ਸੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਤੇ ਹੀ ਉਨਕੇ ਮੁਖ ਪਰ ਪੀड़ਾ ਕੇ ਚਿਨ੍ਹ ਉਭਰ ਆਏ । ਉਨਕੇ ਸਾਥੀ ਅਫਸਰ ਨੇ ਕਾਰਣ ਪੂਛਾ ਤੋ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਕਹਾ, ''ਉਸਨੇ ਗਲਤ ਟਾਂਗ ਪਰ ਬੇਂਤ ਮਾਰ ਦਿਯਾ ਥਾ।''

ਸ੍ਪਸ਼੍ਟਵਾਦਿਤਾ

ਬਾਲਗਂਗਾਧਰ ਤਿਲਕ ਬਚਪਨ ਸੇ ਹੀ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਏਵਂ ਨਿਰ੍ਭੀਕ ਸ੍ਵਭਾਵ ਕੇ ਥੇ । ਬਚਪਨ ਮੇਂ ਉਨਕੀ ਕਕ੍ਸ਼ਾ ਕੇ ਕੁਛ ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥਿਯੋਂ ਨੇ ਮੂਂਗਫਲੀ ਖਾਕਰ ਛਿਲਕੇ ਫਰ੍ਸ਼ ਪਰ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਫੈਕ ਦਿਏ । ਅਧ੍ਯਾਪਕ ਨੇ ਆ ਕਰ ਦੇਖਾ ਕਿ ਫਰ੍ਸ਼ ਪਰ ਛਾਤ੍ਰੋਂ ਨੇ ਕੂड़ਾ ਫੈਲਾਯਾ ਹੁਆ ਹੈ । ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਛਾਤ੍ਰੋਂ ਕੋ ਡਾਂਟਤੇ ਹੁਏ ਕਹਾ, ''ਯਹ ਮੂਂਗਫਲੀ ਕੇ ਛਿਲਕੇ ਕਿਸ-ਕਿਸ ਨੇ ਫੇਂਕੇ ਹੈਂ ?'' ਸਬ ਲड़ਕੇ ਚੁਪ ਰਹੇ । ਕਿਸੀ ਨੇ ਭੀ ਅਪਨੀ ਭੂਲ ਕੁਬੂਲ ਨਹੀਂ ਕੀ ਤੋ ਅਧ੍ਯਾਪਕ ਨੇ ਗੁਸ੍ਸੇ ਮੇਂ ਲड़ਕੋਂ ਸੇ ਹਾਥ ਖੁਲਵਾਏ ਔਰ ਦੋ-ਦੋ ਡਂਡੇ ਲਗਾਏ ।
ਜਬ ਬਾਲ ਗਂਗਾਧਰ ਤਿਲਕ ਕੀ ਬਾਰੀ ਆਈ ਤੋ ਵਹ ਨਮ੍ਰਤਾਪੂਰ੍ਵਕ ਸ੍ਪਸ਼੍ਟ ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਮੇਂ ਬੋਲੇ, ''ਸਰ, ਮੈਂਨੇ ਮੂਂਗਫਲੀ ਨਹੀਂ ਖਾਈ । ਅਤः ਛਿਲਕੇ ਫੇਂਕਨੇ ਕਾ ਸਵਾਲ ਹੀ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਤਾ । ਮੈਂ ਅਪਰਾਧੀ ਨਹੀਂ ਹੂਂ । ਇਸਲਿਏ ਮੈਂ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਖਾਉਂਗਾ ।'' ਫਿਰ ਬਤਾਓ, ''ਮੂਂਗਫਲੀ ਕਿਸਨੇ ਖਾਈ ਹੈ ?'' ''ਸਰ, ਮੁਝੇ ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਕੀ ਆਦਤ ਪਂਸਦ ਨਹੀਂ ਹੈ । ਇਸਲਿਏ ਮੈਂ ਕਿਸੀ ਅਨ੍ਯ ਛਾਤ੍ਰਾ ਕਾ ਨਾਮ ਭੀ ਨਹੀਂ ਲੂਂਗਾ ।'' ਲੇਕਿਨ ਮਾਰ ਭੀ ਨਹੀਂ ਖਾ ਸਕਤਾ ।'' ਉਨਕੀ ਸ੍ਪਸ਼੍ਟਵਾਦਿਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹੇਂ ਸ੍ਕੂਲ ਸੇ ਨਿਕਲਵਾ ਦਿਯਾ । ਲੇਕਿਨ ਉਨਕੇ ਇਸੀ ਗੁਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹੇਂ ਆਗੇ ਚਲ ਕਰ ਭਾਰਤ ਮਾਤਾ ਕਾ ਮਹਾਨ੍ ਸਪੂਤ ਬਨਾ ਦਿਯਾ ।

ਅਹਿਂਸਾ ਕਾ ਪੁਜਾਰੀ

ਗਾਂਧੀ ਜੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਪਨੇ ਸਾਥ ਲਾਠੀ ਰਖਾ ਕਰਤੇ ਥੇ । ਏਕ ਬਾਰ ਜਵਾਹਰ ਲਾਲ ਨੇਹਰੂ ਅਪਨੇ ਪਿਤਾ ਮੋਤੀਲਾਲ ਨੇਹਰੂ ਕੇ ਸਾਥ ਗਾਂਧੀ ਜੀ ਸੇ ਮਿਲਨੇ ਗਏ । ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਚੁਕੀ ਥੀ । ਗਾਂਧੀ ਜੀ ਕੇ ਕਮਰੇ ਮੇਂ ਏਕ ਦੀਯਾ ਜਲ ਰਹਾ ਥਾ । ਜੈਸੇ ਹੀ ਵੇ ਦੋਨੋਂ ਕਮਰੇ ਮੇਂ ਘੁਸੇ, ਦੀਯਾ ਬੁਝ ਗਯਾ । ਨੇਹਰੂ ਦਰਵਾਜੇ ਕੇ ਪਾਸ ਪड़ੀ ਲਾਠੀ ਸੇ ਟਕਰਾ ਗਏ। ਨੇਹਰੂ ਨੇ ਪੂਛਾ, ''ਬਾਪੂ ਆਪ ਤੋ ਅਂਹਿਸਾ ਕੇ ਪੁਜਾਰੀ ਹੈਂ । ਫਿਰ ਆਪ ਯਹ ਲਾਠੀ ਅਪਨੇ ਸਾਥ ਕ੍ਯੋਂ ਰਖਤੇ ਹੈਂ?'' ''ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਜੈਸੇ ਉਦ੍ਦਂਡ ਲड़ਕੋਂ ਕੋ ਸੀਧਾ ਕਰਨੇ ਕੇ ਲਿਏ |'' ਗਾਂਧੀ ਜੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਯਾ ।

ਲਗਨ

ਟਾਮਸ ਏਲਵਾ ਏਡੀਸਨ ਏਕ ਮਹਾਨ੍ ਵੈਜ੍ਞਾਨਿਕ ਥੇ । ਉਨ ਦਿਨੋਂ ਵਹ ਸ੍ਟੋਰੇਜ ਬੈਟਰੀ ਬਨਾਨੇ ਮੇਂ ਲਗੇ ਹੁਏ ਥੇ । ਪਚ੍ਚੀਸ ਬਾਰ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨ ਕਿਯਾ, ਪਰ ਵਹ ਅਪਨੇ ਉਦ੍ਦੇਸ਼੍ਯ ਮੇਂ ਸਫਲ ਨ ਹੋ ਸਕੇ ।

ਜਬ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਛਬ੍ਬੀਸਵੀਂ ਬਾਰ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨ ਕਰਨਾ ਪ੍ਰਾਰਮ੍ਭ ਕਰ ਦਿਯਾ ਤੋ ਏਕ ਆਦਮੀ ਨੇ ਉਨਸੇ ਪੂਛਾ, ''ਆਪ ਇਸੇ ਬਨਾਨੇ ਕੀ 25 ਬਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਚੁਕੇ ਹੈਂ ਔਰ ਅਸਫਲ ਰਹੇ ਹੈਂ । ਇਤਨਾ ਸਮਯ ਔਰ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮ ਆਪਨੇ ਵ੍ਯਰ੍ਥ ਮੇਂ ਹੀ ਗਂਵਾਯਾ । ਇਸਸੇ ਆਪ ਕੋ ਕ੍ਯਾ ਮਿਲਾ?''

ਏਡੀਸਨ ਮੁਸ੍ਕਰਾਤੇ ਹੁਏ ਤਪਾਕ ਸੇ ਬੋਲੇ, ''25 ਐਸੇ ‘ਤਰੀਕੇ’ ਜਿਨਸੇ ਸ੍ਟੋਰੇਜ ਬੈਟਰੀ ਕਿਸੀ ਹਾਲਤ ਮੇਂ ਨਹੀਂ ਬਨ ਸਕਤੀ ।''